یعنی چه
واژه قراته معمولاً به عنوان صورت دگرگونشده یا نگارش قدیمی واژه «قرائت» به معنی تلاوت کردن و خواندن متون (بهویژه کتابهای آسمانی) به کار میرود. از سوی دیگر، در لغتنامه دهخدا واژهای عامیانه به صورت «قَرَتِه» با بار معنایی منفی و صفت توهینآمیز (بیغیرت) نیز ثبت شده است. همچنین با تغییر در اعراب به صورت «قُرطَه» به معنای جامه یا پیراهن کوتاه نیز آمده است.
تلفظ
اگر منظور همان واژه قرائت باشد، تلفظ اصلی آن در عربی «قِراءَة» است که در متون کهن گاه به صورت قراته ثبت میشده است. در اصطلاح عامیانه قدیمی نیز به صورت «قَرَتِه» (Qarateh) تلفظ میگردد.
به انگلیسی
برای مفهوم خواندن و تلاوت قرآن از واژههای فوق استفاده میشود.
به عربی
ریشه اصلی این واژه در زبان عربی از ماده «قرأ» است.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق آن با توجه به ریشههای مختلف شامل «خواندن» و «تلاوت» برای وجه اول، و «نیمتنه» یا «جامه کوتاه» برای واژه قرطه است.
در قرآن
عین ساختار واژه «قراته» در متن قرآن مجید وجود ندارد؛ اما همخانوادههای آن از ریشه «قَرَأَ» بسیار پرکاربرد هستند؛ از جمله فعل «قَرَأْتَ» در آیه ۴۵ سوره اسراء (وَمِا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ) و خود واژه مبارک «قرآن» که بارها تکرار شده است.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و ادبی، ریشه این واژه نماد آگاهی، یادگیری، فروتنی در برابر کلام وحی و ارزش نهادن به مطالعه و دانشافزایی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل قراته
واژه «قراته» یک کلمه مستقل با معنای واحد در زبان فارسی نیست، بلکه بررسیهای لغوی نشان میدهد این عبارت دو وجه کاربری کاملاً متفاوت دارد. در وهله اول، این واژه در واقع شکل دگرگونشده یا رسمالخط قدیمی واژه عربی «قِراءَة» (قرائت) است که به دلیل نوع نگارش تاء تانیث در پایان کلمات عربی، در متون کهن به این صورت ثبت شده و به معنای خواندن، تلاوت کردن و مطابقت دادن متون است.
در وجه دوم، این عبارت در فرهنگهای عامیانه قدیمی مانند لغتنامه دهخدا به صورت صفت دگرگونشده «قَرَتِه» ضبط شده که معنایی منفی و توهینآمیز دارد؛ همچنین احتمال تصحیف یا تغییر شکل واژه «قُرطَه» (به معنی جامه و پیراهن کوتاه) نیز درباره آن مطرح است. بنابراین، معنای دقیق آن کاملاً بستگی به متن و سیاق سخنی دارد که کلمه در آن به کار رفته است.