یعنی چه
واژه «استاجره» (شکل املایی روانِ «استأجره») فعلی از باب استفعال است که در اصل به معنای طلب کردنِ نیروی کار کسی در برابر مزد (اجر) است. این کلمه به زبان ساده یعنی «او را استخدام کن» یا «او را به خدمت بگیر».
تلفظ
در تلفظ فصیح عربی، همزه بعد از تاء ساکن است (اِسْتَأْجِرْهُ)؛ اما در کاربرد عمومی و فارسی، معمولاً به صورت اِسْتاجِرْهُ خوانده میشود که در آن ضمیر «هُ» در انتهای فعل به شخصِ مورد نظر اشاره دارد.
در جدول
در معماها و جداول کلمات متقاطع، اگر طراح جدول عبارت «او را به مزدوری بگیر در قرآن» یا معادل ۷ حرفی برای «او را استخدام کن» را بخواهد، پاسخ دقیق آن «استاجره» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی، برای رساندن دقیق مفهوم این فعل دستوری به همراه مفعول، از ترکیب فعلی استخدام کردن به همراه ضمیر مفعولی مذکر استفاده میشود.
به فارسی
برگردان دقیق این واژه در زبان فارسی به صورت یک فعل امرِ مفعولی است. عباراتی مانند «او را اجیر کن»، «به خدمت بگیرش» و «برایش مزد تعیین کن تا کار کند» صریحترین معادلهای فارسی آن هستند.
نماد چیست
«استاجره» به عنوان یک صیغه فعلی کاربردی، حامل نمادگرایی تصویری یا باستانی نیست؛ اما در ادبیات دینی، یادآور ملاکهای انتخاب کارگزار (قوت و امانت) بر اساس داستان حضرت موسی (ع) است.
جمعبندی و توضیح کامل استاجره
واژه «استاجره» (در اصل اِستَأجِرهُ) یک فعل امر مفعولی از ریشه ثلاثی مجرد «أ ج ر» است که به باب استفعال رفته است. این کلمه در زبان عربی به معنای «او را به مزدوری بگیر» یا «او را استخدام کن» است و ضمیر متصل در انتهای آن به مفعول (او) اشاره دارد. همخانوادههای معروفی همچون اجاره، مستأجر و اجیر در زبان فارسی نیز از همین ریشه مشتق شدهاند.
شهرت و اهمیت ویژه این عبارت به دلیل کاربرد صریح آن در آیه ۲۶ سوره قصص در قرآن کریم است. جایی که دختر حضرت شعیب (ع) پس از مشاهده رفتار، حیا و توانایی حضرت موسی (ع)، به پدرش پیشنهاد میکند که او را برای مدیریت امور و چوپانی استخدام کند. این آیه در فقه و اخلاق اسلامی به عنوان پایهای برای تبیین ویژگیهای یک کارمند یا کارگزار شایسته شناخته میشود.
در بازیهای فکری و جداول کلمات متقاطع، این کلمه دقیقاً یک پاسخ ۷ حرفی را تشکیل میدهد. طراحان جدول معمولاً با تکیه بر متن قرآن یا با دادن راهنماییهایی نظیر «او را اجیر کن»، ذهن مخاطب را به سمت این واژه عربی وامگرفتهشده سوق میدهند.