یعنی چه
بجاله در لغت به دو معنای اصلی به کار میرود؛ در حالت مصدری به معنای معظم و مکرم گردیدن، بزرگ شدن و کسب عزت و وقار است. در حالت اسمی نیز به زنی با عظمت، شریف و صاحب جمال اطلاق میشود که مورد احترام و تعظیم دیگران قرار میگیرد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت بَجالَة (Bajālah) است که ریشه در زبان عربی دارد.
در جدول
در حل جدول، کلمه ۵ حرفی «بجاله» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی نظیر «زنی با عظمت»، «بزرگ شدن» یا «گرامی شدن» استفاده میشود.
به انگلیسی
برای مفاهیم مصدری این واژه از معادلهای مرتبط با شکوه و وقار، و برای معنای اسمی آن از اصطلاح زن باابهت استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود اصالتاً عربی است و از ریشه ثلاثی مجرد «ب ج ل» مشتق شده است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این کلمه شامل تکریم، بزرگداشت، ارجمندی، شریف، محترمه و عظمت هستند که با توجه به سیاق متن جایگزین میشوند.
نماد چیست
واژه بجاله در ادبیات فارسی یا فرهنگ عامه دارای نماد تصویری، نشانهشناسی یا مظهر خاصی نیست و صرفاً به عنوان یک صفت یا مصدر بیانی برای توصیف ویژگیهای اخلاقی و انسانی به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل بجاله
واژه «بجاله» یک لغت اصیل با ریشه عربی (از ماده بجل) است که به متون کهن و لغتنامههای معتبر فارسی راه یافته است. این کلمه دو جنبه معنایی متمایز دارد؛ از یک سو مفهوم مصدری عظمت، بزرگ شدن و مورد تکریم قرار گرفتن را افاده میکند و از سوی دیگر به عنوان یک اسم، صفت برای توصیف زنی باوقار، شریف و نیکوروی است که جامعه برای او احترام زیادی قائل است.
اگرچه خود کلمه بجاله امروزه در گفتار روزمره فارسی زبانان کاربرد زیادی ندارد، اما همخانوادههای مشهور آن مانند «تبجیل» (به معنای بزرگداشت و احترام) به وفور در ادبیات رسمی و معاصر استفاده میشوند. درک معنای این واژه به فهم بهتر متون کلاسیک و همچنین حل معماها و جدولهای کلمات متقاطع کمک شایانی میکند.