یعنی چه
بدیعالزمان همدانی لقب و نام ادیب و نویسنده بزرگ قرن چهارم هجری است. واژه «بدیعالزمان» به معنای بیهمتای زمانه، پدیده شگفتانگیز دوران و نوآور عصر است و «همدانی» به زادگاه او اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت [بَ دی عُزْ زَ مانِ هَ مَ دا نی] است که از ترکیب لقب عربی و پسوند نسبی فارسی ساخته شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این عبارت به عنوان پاسخ برای طراح مقامهنویسی، ادیب قرن چهارم یا نویسنده همدانی با ۱۶ حرف کاربرد دارد.
به انگلیسی
در منابع انگلیسیزبان و دانشنامههای بینالمللی، نام این ادیب بزرگ به صورت Badi' al-Zaman al-Hamadani نگاشته میشود.
به عربی
از آنجا که او آثار خود را به زبان عربی تالیف کرده، در جهان عرب با نگارش اصلی «بديع الزمان الهمذاني» شناخته میشود.
به فارسی
برگردان معنایی این لقب به فارسی سره، معادلهایی چون «نادرِ دوران»، «نادرهٔ زمان» و «اعجوبهٔ عصر» منسوب به همدان است.
نماد چیست
این نام در تاریخ ادبیات خاورمیانه نماد نبوغ الهامبخش، حافظه خارقالعاده، تسلط بیچونوچرا بر زبان و ابداع سبک نوین مقامهنویسی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل بدیع الزمان همدانی
بدیعالزمان همدانی (احمد بن حسین همدانی) از نامدارترین ادیبان و نویسندگان ایرانی قرن چهارم هجری است که به دلیل نوآوریهای بینظیرش در ادبیات، لقب بدیعالزمان (بیهمتای روزگار) را دریافت کرد. او زادگاه خود، همدان را در نامش یدک میکشد اما بیشتر آثار ماندگارش را به زبان عربی نگاشته است.
شهرت اصلی او به دلیل پایهگذاری فن «مقامهنویسی» در ادبیات است؛ سبکی آمیخته از نظم و نثر مسجع که با چاشنی طنز و داستانسرایی، وضعیت اجتماعی دوران را به تصویر میکشد. او همچنین در میان معاصران خود به داشتن حافظهای شگفتانگیز و سرعت بالا در بدیههسرایی مشهور بوده است.
ریشه واژه بدیع در قرآن کریم نیز به عنوان صفت خداوند (بدیعالسموات و الارض) به معنی نوآفرین بدون الگوی قبلی به کار رفته که نشاندهنده عمق و اصالت معنایی این لقب در تکریم جایگاه علمی و ادبی این دانشمند بزرگ است.