یعنی چه
واژه «سراپایش» در زبان فارسی به معنی تمام تن، از سر تا پای او، یا کلّیت وجودی یک شخص یا شیء به کار میرود. این کلمه در متون ادبی کنایه از شمول، تمامیت و همگی حالت یا ماهیت یک فرد دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت سَراپایَش (sarāpāyash) است که از چسبیدن ضمیر متصل سوم شخص مفرد به واژه مرکب سراپا حاصل شده است.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «سرتاپای او» یا «تمام وجود او» با ۷ حرف، واژه «سراپایش» است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم این واژه در زبان انگلیسی از عباراتی که نشاندهنده تمامیت جسمانی یا وجودی فرد هستند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی متناسب با سیاق متن ادبی یا عمومی، از ضمایر تاکیدکننده کُل و جمیع یا عبارت توصیفی من الرأس الی القدم استفاده میگردد.
به فارسی
معادلهای روان و جایگزین فارسی این کلمه شامل واژگانی چون سرتاپایش، تمامش، وجودش، قدوبالایش و کُلّیت او است.
نماد چیست
این کلمه جنبه اسطورهشناسی خاصی ندارد، اما در اشعار و ادبیات غنایی فارسی به عنوان نماد و مظهر کمالِ حسن، یکپارچگی مراتبِ وجود، و تجلی تام و تمام یک صفت (مانند سراپایش عشق بود) به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل سراپایش
واژه «سراپایش» یک ترکیب اصیل و فصیح در زبان فارسی است که از واژه مرکب «سراپا» (سر + میانوندِ ا + پا) به همراه ضمیر متصل سوم شخص مفرد «ـَش» تشکیل شده است. این کلمه از نظر ساختاری دستوری، تمام تن یا تمام وجود یک فرد را به طور یکپارچه نشان میدهد و صبغه ادبی بارزی دارد.
در اشعار پارسی، شاعران بزرگ مانند صائب تبریزی از این واژه برای توصیف همهجانبه معشوق یا یک پدیده استفاده کردهاند تا نشان دهند هیچ جزئی از کل وجود او مستثنی نیست. این کلمه دقیقاً دارای ۷ حرف بوده و در حل جداول کلمات متقاطع نیز کاربرد دارد.