یعنی چه
عبارت «قابل توجه» به ویژگی یا موضوعی اشاره دارد که به دلیل اهمیت، اندازه، یا تأثیر خاصش، نمیتوان آن را نادیده گرفت و سزاوار است که مورد دقت و سنجش قرار گیرد. این ترکیب به عنوان یک واژه معمولی و کلاسیک در زبان فارسی برای برجسته کردن امور مهم به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت [ghābel-e tavajjoh] است که از دو واژه «قابل» (به کسر لام در حالت مضاف) و «توجه» تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند شایان توجه، چشمگیر، مهم و بارز به عنوان هممعنی این واژه کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن و متن متن، از این معادلها برای رساندن مفهوم فراوانی یا اهمیت چشمگیر استفاده میشود.
به عربی
عبارات فوق در زبان عربی دقیقاً همان معنای شایستگی برای دیده شدن و اهمیت داشتن را منتقل میکنند.
به فارسی
معادلهای اصیل و ترکیبات جایگزین فارسی آن شامل واژههایی چون شایان توجه، بارز، درخور اعتنا، ملاحظهکردنی و برجسته است که به خوبی جایگزین این عبارت میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل قابل توجه
عبارت «قابل توجه» یک ترکیب وصفی عربی-فارسی است که از دو واژه با ریشههای عربی (قبل و وجه) ساخته شده، اما ساختار ترکیبی آن حاصل دستور زبان و ذوق فارسیزبانان است. این عبارت برای توصیف مفاهیم، اشیاء یا رویدادهایی به کار میرود که به دلیل ویژگیهای خاص خود، نظرها را جلب کرده و صفت بیاهمیت بودن را رد میکنند.
در ساختار واژگانی، همخانوادههای بخش اول آن شامل کلماتی چون مقبول، قابلیت و قبول است و بخش دوم آن با واژههایی مانند متوجه، وجه و توجیه همخانواده است. متضادهای اصلی این واژه کلماتی همچون ناچیز، بیاهمیت و جزئی هستند که نقطه مقابل یک امر چشمگیر را نشان میدهند.
این اصطلاح در متون اداری، علمی و نگارشهای روزمره برای جلب نظر مخاطب به یک نکته کلیدی کاربرد فراوانی دارد و نشاندهنده ابعاد ارزیابیپذیر و مهم یک مسئله است.