یعنی چه
«محجوبه» صورت مؤنث کلمهٔ «محجوب» است. در لغت به زنی گفته میشود که دارای حجاب، پوشش و حیا باشد. همچنین در متون ادبی و کهن به معنای هر چیز پنهان، مستور یا در پرده شده بهکار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت فتحه روی میم، سکون روی ح، ضمه روی ج و فتحه روی ب است که در پایان به های بیان حرکت ختم میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژهٔ «محجوبه» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «زن پوشیده»، «زن باحجاب» یا «مستوره» کاربرد دارد و دقیقاً ۶ حرف دارد.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد، در زبان انگلیسی از کلمه Veiled برای اشاره به پوشیدگی ظاهری و از واژههایی مانند Hidden یا Bashful برای جنبههای معنوی و اخلاقی آن استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی و سره که جانشین این واژه عربیالاصل میشوند شامل کلماتی چون «پوشیده»، «پاکدامن»، «پارسا» و در متون کلاسیک «پردهنشین» هستند.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و اجتماعی، این کلمه نماد بارز حیا، عفت و حفظ حریم شخصی است. در ادبیات عرفانی نیز «محجوبه» گاهی به عنوان نمادی از حقیقتِ پنهان، اسرار مکتوم و دوری از مشاهدهٔ مستقیم الهی به تصویر کشیده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل محجوبه
واژهٔ «محجوبه» ریشه در زبان عربی (از ماده ح ج ب) دارد و اسم مفعول مؤنث است که به طور مستقیم به مفهوم پوشاندن، منع کردن و پرده افکندن اشاره میکند. این کلمه در زبان فارسی جایگاه ویژهای یافته و عمدتاً برای توصیف بانوان باحجاب، عفیف و باحیا به کار میرود. اگرچه شکل مؤنث آن به طور مستقیم در قرآن نیامده، اما شکل جمع مذکر آن یعنی «محجوبون» در سوره مطففین به معنای محرومیت معنوی و در حجاب بودن از رحمت الهی ذکر شده است.
در حوزهٔ ادبیات کلاسیک فارسی، محجوبه فراتر از یک پوشش ظاهری، به معنای هر امر مستور، پنهان و رازآلودی است که از دیدگان نامحرم یا عموم مردم به دور نگاه داشته شده است. این واژه در ساختار جدولهای کلمات متقاطع نیز به عنوان یک پاسخ ۶ حرفی کاربرد زیادی دارد و مترادفهایی همچون مستوره و پردهنشین را در بر میگیرد.