یعنی چه
لبوس در لغت به معنای جامه، پوشش و هر چیزی است که انسان بر تن میکند. با این حال، در معنای دقیقتر و باستانی خود، به لباس جنگی، زره و اسلحه دفاعی اشاره دارد که برای حفاظت در برابر آسیب دشمن بافته میشده است.
تلفظ
این واژه به صورت لَبوس (فتح لام و ضم باء) تلفظ میشود.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد، کلمه لبوس در انگلیسی با واژگان مربوط به پوشاک عمومی یا ادوات حفاظتی جنگی معادلسازی میشود.
به ترکی
در زبان ترکی برای معنای عام آن از واژههای مربوط به جامه و برای معنای خاص آن از کلمه زره استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق این واژه شامل جامه، پوشش، رخت و در کاربرد حماسی و کهن، زره و خفتان است.
در قرآن
این واژه یکبار در قرآن کریم در آیه ۸۰ سوره انبیاء آمده است: «وَعَلَّمْنَاهُ صَنْعَةَ لَبُوسٍ لَكُمْ لِتُحْصِنَكُمْ مِنْ بَأْسِكُمْ»؛ که به آموختن صنعت ساخت زره و لباس جنگی به حضرت داوود (ع) جهت حفاظت از مؤمنان در جنگ اشاره دارد.
نماد چیست
لبوس در بستر تاریخی و قرآنی خود نماد امنیت، سپر بلای انسان در سختیها و همچنین مظهر صنعتگری و حکمتی است که از سوی خداوند برای حفظ جان انسانها به پیامبران الهی آموزش داده شده است.
جمعبندی و توضیح کامل لبوس
واژه «لبوس» یک واژه کهن با ریشه عربی است که وارد زبان فارسی شده است. اگرچه این واژه در زبان عامیانه و معاصر امروز کاربرد روزمره ندارد و جای خود را به کلماتی چون لباس و پوشاک داده است، اما در متون ادبی، تفاسیر قرآنی و فرهنگهای لغت قدیمی جایگاه ویژهای دارد.
تفاوت ظریف این واژه با کلمه معمولی لباس در این است که لبوس در متون کهن و اصیل، بیشتر دلالت بر لباسهای حفاظتی ضخیم، زره و جامه جنگی دارد؛ هنری که بر اساس آیات قرآن، ساخت آن به حضرت داوود (ع) منسوب است تا انسانها را از آسیب پیکارها مصون بدارد.