یعنی چه
فسوق در لغت به معنای بیرون آمدن هسته از درون خرما است و در اصطلاح دینی و قرآنی، به خروج انسان از پوسته محافظ تقوا و شریعت و روی آوردن به گناه و نافرمانی پروردگار اشاره دارد.
تلفظ
این کلمه به صورت فُسُوق (ضمه روی حروف ف و س) تلفظ میشود و مصدری عربی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهای «خروج از طاعت خدا» یا «نافرمانی» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در بافتهای متون دینی انگلیسی، این واژه بیشتر با مفاهیم نافرمانی در برابر فرامین الهی معادلسازی میشود.
به عربی
این کلمه خود ریشه اصیل عربی دارد و در زبان مبدأ نیز دقیقاً به همین مفاهیم به کار میرود.
به فارسی
معادلهای فارسی مستقیم این واژه شامل سرپیچی، تبهکاری، گناه و رویگردانی از طاعت حق هستند.
نماد چیست
در ادبیات اخلاقی و عرفانی، فسوق نماد بیرون آمدن از دایره امن الهی و پوسته محافظ شریعت است که انسان را در معرض فساد و نابودی تدریجی قرار میدهد.
جمعبندی و توضیح کامل فسوق
واژه قرآنی و فقهی «فسوق» که از ریشه ثلاثی «ف-س-ق» مشتق شده، در اصلِ لغت به معنای خروج فیزیکی چیزی از پوسته خود (مانند درآمدن هسته خرما) است. در اصطلاح دین، این مفهوم دچار تحول معنایی شده و به هرگونه خروج انسان از مدار طاعت الهی، سرکشی در برابر احکام شرع و ارتکاب معاصی اطلاق میشود.
این واژه در قرآن کریم جایگاه ویژهای دارد؛ به ویژه در آیه حج که انسان را از دروغ و دشنام و مجادله بازمیدارد، و همچنین در سوره حجرات که در کنار کفر و عصیان، به عنوان یکی از امور ناپسند نزد اهل ایمان توصیف شده است. در بافت فقهی و اخلاقی، فسوق مرتبهای از انحراف است که تداوم آن مایه زوال عدالت فرد میشود.