یعنی چه
واژه اسافله (که شکل عامیانه یا ترکیبی از اسافل است) جمع مکسر «اسفل» بوده و در دو مفهوم به کار میرود: یکی در معنای مادی و مکانی به چمِ پایینترین و زیرینترین بخشها، و دیگری در معنای کنایی و اجتماعی به طبقات فرومایه، پستفطرتان و افراد دونپایه جامعه اشاره دارد.
در جدول
در کلمات کلیدی طراحان جدول، این واژه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهای «فرومایگان» یا «پستترینها» استفاده میشود و دقیقاً ۶ حرف دارد.
به انگلیسی
بسته به متن، اگر منظور افراد پست باشد از Lowlifes و اگر منظور بخشهای کالبدی یا فیزیکی زیرین باشد از The lowest parts استفاده میشود.
به عربی
ریشه اصلی این واژه عربی (س-ف-ل) است و خود «اسافل» جمع مکسر کلمه اسفل در این زبان است.
به فارسی
در برگردانهای فارسی متون کهن، برای این واژه از تعابیری همچون فروترینها، فرومایگان، دونپایگان و در کالبدشناسی قدیم برای بخشهای زیرین بدن از عبارت «اسافل اعضاء» استفاده شده است.
در قرآن
عین واژه «اسافله» یا «اسافل» در قرآن ذکر نشده است، اما ریشه آن در تعابیری مانند «أَسْفَلَ سَافِلِينَ» (سوره تین، آیه ۵) به معنی پستترینِ مرتبهها و سقوط انسان، و همچنین «سَافِلَهَا» در جریان قوم لوط به معنی زیر و رو شدن و پایین قرار گرفتن آمده است.
نماد چیست
در متون عرفانی، ادبی و اخلاقی، این واژه به عنوان نمادی از نزول رتبه انسانی، سقوط به چاه پستی و رذالت، و دور شدن از درجات عالی معنوی و انسانی به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل اسافله
واژه «اسافله» که در اصل ریشه در زبان عربی دارد و شکل جمع مکسر «اسفل» (به صورت اسافل) است، در ادبیات فارسی و متون کهن جایگاه خاصی دارد. این کلمه به طور کلی دلالت بر هر چیز یا هر کسی دارد که در پایینترین مرتبه، چه از نظر مکانی و چه از نظر رتبه اجتماعی و اخلاقی قرار گرفته باشد.
در کاربردهای کالبدشناسی قدیمی، این کلمه به بخشهای پایینی بدن اشاره داشت؛ اما بیشترین کاربرد آن در متون اخلاقی و اجتماعی است که به افراد فرومایه، پستفطرت و طبقات دونپایه جامعه اطلاق میشود. نماد پردازی این واژه همیشه با مفاهیمی چون سقوط، ابتذال و دوری از ارزشهای والای انسانی گره خورده است.