یعنی چه
واژه مازحه صفت فاعلی مؤنث از ریشه عربی «مزح» است و به زنی اشاره دارد که اهل شوخی، خندهرویی و گشادگی در رفتار با دیگران است و سخنان مایه تفریح میگوید.
تلفظ
این کلمه در زبان فارسی به صورت مٰازِحَه (mā-ze-he) تلفظ میشود که حرف «م» کشیده و حروف «ز» و «ح» دارای کسره کوتاه هستند.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلمه «مازحه» با ۵ حرف است که به عنوان صفت برای زن بذلهگو و شوخطبع به کار میرود.
به عربی
در زبان عربی معیار برای اشاره به زن خوشمشرب و شوخطبع از واژههای مداعبة و مازحة یا اصطلاح خفيفة الظل استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق این واژه در زبان فارسی شامل اصطلاحاتی چون زن شوخطبع، لطیفهگو، خوشمقال و بذلهگو است.
در قرآن
ریشه سه حرفی «م ز ح» و مشتقات مختلف آن مانند مازح یا مازحه به صورت مستقیم در متن قرآن کریم نیامده است، هرچند مفهوم مزاحِ پسندیده در روایات اسلامی مطرح شده است.
نماد چیست
این کلمه مابه ازای نمادین اسطورهای یا تاریخی خاصی ندارد، اما در لغت نماد و مظهر خوشمشربی، صمیمیت، زدودن اندوه از دل دیگران و رفتار پرنشاط در روابط اجتماعی است.
جمعبندی و توضیح کامل مازحه
واژه مازحه یک صفت عربی (اسم فاعل مؤنث) است که به ادبیات فارسی راه یافته و به معنای زن شوخطبع، بذلهگو و لطیفهپرداز است. این واژه از ریشه سه حرفی «م-ز-ح» مشتق شده و همخانواده کلماتی چون مازح (مرد شوخ)، مزاح و ممازحه است. نکته علمی مهم این است که نباید این واژه را با کلماتی چون مزاحم یا مزاحمت که از ریشه «ز-ح-م» به معنی تنگی و شلوغی هستند، اشتباه گرفت.
در فرهنگ و روابط اجتماعی، مازحه به فردی اشاره دارد که با کلام شیرین و رفتاری پرنشاط، فضای صمیمیت و دوستی را تقویت میکند. این کلمه هرچند در متن قرآن کریم نیامده است، اما بار معنایی مثبتی از جهت گشادهرویی و خوشخلقی در زبان و ادبیات به همراه دارد.