یعنی چه
این عبارت یک ضربالمثل اخلاقی و باور مذهبی ریشهدار در فرهنگ ایرانی و اسلامی است. معنای آن اشاره به این دارد که دروغگویی مایه خشم الهی و دوری از رحمت اوست؛ کسی که دروغ میگوید، آگاهانه در برابر حقیقت (که از صفات بارز خداوند است) ایستاده و در جبهه مخالف ارزشهای الهی قرار میگیرد. این عبارت به عنوان یک واژه کلاسیک و اصطلاح رایج، فاقد مثال روزمره دیجیتال است.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت روان و بر اساس ساختار واژگان فارسی به این صورت است: [دُ روغ دُش مَ نِ خُ داست]
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، پاسخ این پرسش دقیقاً ۱۳ حرف دارد.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی برای رساندن این مفهوم اخلاقی و مذهبی استفاده میشوند.
به عربی
این عبارات در زبان عربی به عنوان احادیث یا برداشتهایی از روایات برای نکوهش کذب استفاده میشوند.
در قرآن
خود این جمله به صورت متن صریح و کلمه به کلمه در قرآن نیامده است، اما مفهوم و مضمون آن در آیات متعددی وجود دارد؛ از جمله در آیه ۲۸ سوره غافر که میفرماید: «إِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ كَذَّابٌ» (خداوند کسی را که اسرافکار و بسیار دروغگوست هدایت نمیکند) و آیه ۶۱ سوره آلعمران که لعنت خدا را بر دروغگویان میداند.
نماد چیست
در ادبیات، فرهنگ عامه و متون مذهبی، «دروغ» نماد تاریکی، ابلیس، بوی بد و فساد اخلاقی است که موجب نابودی جامعه و ایمان میشود. در نقطه مقابل آن، «راستی» قرار دارد که نماد نور، عدالت و هدایت است.
جمعبندی و توضیح کامل دروغ دشمن خداست
عبارت «دروغ دشمن خداست» یک ضربالمثل اخلاقی و مذهبی ریشهدار در فرهنگ ایرانی است که به عنوان یک گزاره ثابتی برای هشدار درباره زشتی گناه دروغگویی به کار میرود. این عبارت اگرچه کلمه به کلمه در قرآن کریم ذکر نشده، اما ریشه در مفاهیم عمیق قرآنی و احادیث اسلامی دارد و در واقع اقتباس و ترجمهای عامیانه از مضامین روایی (مانند معکوس کردن حدیث الکاذب حبیب الله برای تاکید بر زشتی آن) است.
از نظر معناشناسی، این اصطلاح نشاندهنده آن است که فرد دروغگو با زیر پا گذاشتن حقیقت و صداقت، خود را در برابر خداوند قرار میدهد. در فرهنگ عامه و ادبیات فارسی، این عبارت به عنوان یک پند اخلاقی کلیدی به کودکان و بزرگسالان یادآوری میشود تا ارزش راستگویی را پاس بدارند.