یعنی چه
توقدون (تُوقِدُونَ) فعل مضارع از ریشه «و ق د» (باب افعال: ایقاد) به معنای «شما آتش میافروزید» یا «شعلهور میسازید» است. این واژه در زبان فارسی به عنوان یک فعل و اصطلاح قرآنی شناخته میشود که به عمل برافروختن و ایجاد شعله اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه به صورت «تُوقِدُون» (تُ-قِ-دُ-ون) است که در زبان عربی صیغه جمع مذکر مخاطب در فعل مضارع محسوب میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، برای راهنمای «شما آتش میافروزید در قرآن» یا معنی مستقیم آن، پاسخ ۶ حرفی «توقدون» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی متون و آیات قرآنی، این واژه معمولاً با عباراتی که به روشن کردن و برپا کردن آتش توسط جمع اشاره دارند ترجمه میشود.
به فارسی
برگردان دقیق و مستقیم این واژه در زبان فارسی به صورت فعل «آتش میافروزید» یا «روشن میکنید» است و با واژههایی همچون آتشزدن، افروختن و برافروختن مترادف است.
نماد چیست
این واژه در تفاسیر قرآن و متون ادبی، نمادی از قدرت بیپایان خداوند در آفرینش تضادها (پدید آمدن آتش سرخ از درخت سبز و مرطوب) و همچنین نمادی از تبدیل ماده خام به انرژی، نور، بیداری و گرما است.
جمعبندی و توضیح کامل توقدون
واژه «توقدون» (تُوقِدُونَ) یک لفظ اصیل فارسی نیست، بلکه یک فعل مضارع عربی از ریشه «و ق د» است که به واسطه حضور در کتابهای دینی و به ویژه آیه ۸۰ سوره مبارکه یس وارد دایره لغات مذهبی و ادبی فارسیزبانان شده است. معنای مستقیم آن «شما آتش میافروزید» یا «شعلهور میسازید» است و همخانوادههای معروفی همچون وقود (سوخت)، وقاد و ایقاد دارد.
در کاربرد قرآنی، این کلمه در ساختار توصیف نظام آفرینش به کار رفته و به توانایی انسان در بهرهبرداری از انرژی نهفته در طبیعت اشاره میکند. مفسران از این تعبیر برای نشان دادن قدرت خداوند در برپا کردن قیامت و زنده کردن مردگان (برهان نظم و جمع اضداد) استفاده میکنند. در بازیها و جدولهای کلمات نیز این واژه به عنوان یک کلمه شش حرفی با راهنمای قرآنی یا معنایی مطرح میشود.