یعنی چه
حنجره یکی از بخشهای حیاتی دستگاه تنفس و گفتار در انسان و پستانداران است. این اندام علاوه بر نقش کلیدی در ایجاد صوت و تکلم، مانند یک دریچه محافظ عمل میکند تا از ورود غذا و مایعات به مجاری تنفسی جلوگیری کند.
مترادف
در متون ادبی و پزشکی کهن، واژههای متعددی برای اشاره به این عضو یا نواحی مجاور آن به کار رفته است.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی با فتح حاء و جیم تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، معمولاً به عنوان اندام صوت، عضو تولید صدا یا گلوگاه پرسیده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این اندام از هر دو واژه بسته به متن استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و بر وزن فَعْلَلَة ساخته شده است.
به ترکی
در زبان ترکی برای اشاره به حنجره و قسمت جلویی گردن از این واژه استفاده میکنند.
به فارسی
حنجره یک واژه قرضی از زبان عربی است و در فارسی اصیل میتوان از ترکیبهایی مثل نایگلو یا خشکنای برای توصیف آن استفاده کرد.
جمعبندی و توضیح کامل حنجره
حنجره اندامی غضروفی و حیاتی در گلوگاه انسان است که نقش دوگانه و اساسی در تنفس و تولید صدا ایفا میکند. این عضو با محافظت از مجاری تنفسی حین بلع غذا، مانع خفگی میشود و با ارتعاش تارهای صوتی موجود در خود، امکان تکلم، آواز و برقراری ارتباط کلامی را برای انسان فراهم میسازد.
این واژه که از زبان عربی به فارسی وارد شده، در فرهنگ و ادبیات نیز جایگاه ویژهای دارد. در متون ادبی، حنجره اغلب به عنوان نمادی از فریاد، بیان حقیقت، آواز و گاه مظلومیت به کار میرود. همچنین شکل جمع آن یعنی «حناجر» در قرآن کریم (سورههای احزاب و غافر) به صورت کنایه برای توصیف شدت ترس، اضطراب و حالتی که جان انسان به گلو میرسد، استفاده شده است.