یعنی چه
ظاهر و نما به معنی بخش بیرونی، پیدا و قابل مشاهده از هر شیء، شخص یا پدیده است که در وهله اول به چشم میآید و در مقابل مفهوم «باطن» یا درون قرار میگیرد. این ترکیب از دو واژه هممعنی تشکیل شده که یکی ریشه عربی و دیگری ریشه فارسی دارد و هر دو بر جلوه خارجی دلالت میکنند.
تلفظ
واژه «ظاهر» با صدای کشیده «آ» و واژه «نما» با ضمه یا فتحه روی نون (نُما/نَما) تلفظ میشود که در اتصال به یکدیگر به صورت «zāher o namā» خوانده میشوند.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف خواسته شده میتواند خودِ ترکیب «ظاهر و نما» (۸ حرف) یا مترادفهای آن مانند پیدا، عیان و جلوه باشد.
به انگلیسی
برای بیان این مفهوم در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن از واژههای مختلفی استفاده میشود که متداولترین آنها مربوط به جلوه بیرونی افراد یا اشیاء است.
به عربی
در زبان عربی واژه ظاهر خود به عنوان اصل این مفهوم به کار میرود و واژههای همردیف دیگر برای توصیف دقیقتر وجه بیرونی استفاده میشوند.
نماد چیست
در ادبیات، عرفان و فرهنگ عامه، «ظاهر و نما» نمادی از جهان مادی، امور فانی، پوسته و قضاوتهای سطحی است. این مفهوم در مقابل «باطن» قرار میگیرد که نماد حقیقت، روح، معنا، عمق هستی و اصالت درون است.
جمعبندی و توضیح کامل ظاهر و نما
ترکیب «ظاهر و نما» زوجواژهای است که از ترکیب یک کلمه با ریشه عربی (ظاهر) و یک کلمه با ریشه فارسی (نما، از مصدر نمودن) ساخته شده است. این اصطلاح به طور کلی بر تمامی آن چه در وهله اول به چشم میآید، اعم از صورت انسان، جلوه یک بنا یا پوسته بیرونی اتفاقات دلالت دارد.
در مفاهیم فرهنگی و دینی، برقراری تعادل میان ظاهر و باطن همواره مورد تاکید بوده است؛ چرا که ظاهر تجلیگاه بیرونی است و باطن حقیقت اصیل را شکل میدهد. این واژه در شعر و ادبیات فارسی نیز به عنوان نمادی از امور دنیوی و سطحی در برابر عمق معنوی به کار میرود.