یعنی چه
عظیمالقدر یک ترکیب وصفی عربی است که در زبان فارسی به عنوان صفت و لقب احترامآمیز به کار میرود. این واژه به کسی یا چیزی اشاره دارد که از نظر مقام، منزلت، شرف و ارزش در جایگاهی بسیار والا و ارجمند قرار دارد. این واژه کلمهای کلاسیک و رسمی است و برای تکریم شخصیتهای بزرگ استفاده میشود.
تلفظ
تلفظ این واژه بر اساس قواعد زبان عربی با ضمه روی حرف «م» در عظیم و سکون روی لامِ ال پیش میرود: عَظیمُالْقَدْر.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمه «عظیم القدر» با شمارش حروف بدون احتساب فضا دارای ۹ حرف است. طراحان جدول معمولاً عباراتی چون بلندمرتبه، والاقدر یا شریف را به عنوان راهنما قرار میدهند.
به عربی
این ترکیب خود ریشه در زبان عربی دارد و در متون عربی نیز دقیقاً به همین صورت یا به شکل هممعنیهایی نظیر رفیع الشأن و جلیل المنزلة برای توصیف مقامات والا به کار میرود.
در قرآن
خود عبارت ترکیبی «عظیمالقدر» به طور مستقیم و به این شکل صریح در متن آیات قرآن کریم نیامده است؛ با این حال، هر دو واژه سازنده آن به صورت جداگانه در مفاهیم والایی به کار رفتهاند؛ مانند صفت «العظیم» برای خداوند و قرآن، و واژه «القدر» در توصیف شب با عظمت نزول قرآن (لیلة القدر). در ادبیات اسلامی و تفاسیر، از این صفت برای توصیف پیامبر اسلام (ص) یا قرآن استفاده میشود.
نماد چیست
این عبارت یک مفهوم و صفت معنوی برای ابراز احترام، تکریم و بزرگداشت است. نماد مادی یا تصویرسازانهای در فرهنگها برای آن ثبت نشده است، اما در ادبیات و فرهنگ عامه، نمادی از بزرگی روح، علم فراوان، تقوا و اصالت شخصیتهای برجسته تاریخی، دینی و مذهبی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل عظیم القدر
واژه «عظیمالقدر» یک صفت مرکب و ارزشمند است که از ترکیب دو کلمه عربی «عظیم» (به معنی بزرگ و باشکوه) و «القدر» (به معنی ارزش، اندازه و منزلت) ساخته شده است. این واژه در زبان و ادبیات فارسی جایگاهی ویژه دارد و به عنوان یک لقب احترامآمیز برای اشاره به انسانهای شریف، دانشمندان، اولیا و هر آنچه دارای شأن و مقام رفیع معنوی و اجتماعی است، به کار میرود.
اگرچه این ترکیب به صورت یکجا در آیات قرآن مجید ذکر نشده، اما اجزای آن بارها در توصیف صفات الهی و مفاهیم مقدسی چون شب قدر استفاده شدهاند. به همین دلیل، در فرهنگ اسلامی و ادبیات مکتوب ما، کاربرد فراوانی در توصیف پیامبر اکرم (ص) و کتاب آسمانی دارد.
در مجموع، عظیمالقدر نشاندهنده اوج تکریم، بزرگواری و اصالت است و هرگاه بخواهند از مقام والای کسی یا عظمت معنوی و علمی موضوعی یاد کنند، این صفتِ گویایِ جلالت و شرف را به کار میبرند.