یعنی چه
این واژه در اصل به معنای صدای کوبش طبل، نقاره و حرکت سُم اسبان بوده و مجازاً به عظمت، طمطراق، اظهار بزرگی و جلوه گریهای باشکوه ظاهری اطلاق میشود.
مترادف
واژههایی چون کوکبه، بزرگی و تجمل نیز از همپوشانی معنایی بالایی با این کلمه برخوردارند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح حرف دال اول و دال دوم به صورت (دَبدَبَه) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخ برای طراحانی است که نشانههای عظمت ظاهری یا صدای طبل پادشاهی را طلب میکنند.
به انگلیسی
با توجه به زمینه متن میتوان از واژههای Ostentation یا Showiness نیز استفاده کرد.
به عربی
کلمه دبدبه از ریشه عربی (د ب د ب) گرفته شده که واژهای نامآوا برای تقلید صدای کوبش طبل است.
به فارسی
برگردان دقیق فارسی این واژه در متون ادبی، همان جلوه گری حشمت و شوکت یا غوغای برخاسته از بزرگی پادشاهان است.
نماد چیست
این کلمه نماد ابزار و ادواتی است که در قدیم برای اعلام حضور پادشاهان به کار میرفته است. امروزه در ترکیب «کبکبه و دبدبه» بیشتر بار انتقادی دارد و نماد غرور اجتماعی، سیاسی و تجملات غیرضروری است.
جمعبندی و توضیح کامل دبدبه
واژه دبدبه ریشه در زبان عربی دارد و ساختار آن بر اساس نامآوا یا تقلید صدای برخورد پای اسبان و کوبش طبل پادشاهی پدید آمده است. این کلمه پس از ورود به ادبیات فارسی و اردو، با تحول معنایی روبرو شد و از مفهوم اولیه «صدا و هیاهو»، به معنای شکوه، جلال، ابهت و شوکت ظاهری تغییر یافت.
در فرهنگ عامه و ادبیات توصیفی، این کلمه معمولاً همنشین واژه «کبکبه» میشود و اصطلاح «کبکبه و دبدبه» را میسازد. این ترکیب امروزه غالباً برای اشاره به دستگاه و نظام پرطمطراق، تشریفات سنگین و پادشاهی، و گاهی با لحنی کنایهآمیز برای توصیف خودنماییهای توخالی یا نمایش قدرت ظاهری افراد به کار میرود.