یعنی چه
قضای دین در لغت، فقه و حقوق به معنای به انجام رساندن، بجا آوردن و فیصله دادن یک تعهد مالی است. این اصطلاح زمانی به کار میرود که شخص بدهکار، بدهی یا وام خود را به طور کامل به طلبکار پرداخت میکند و بدین ترتیب ذمهاش از این تعهد آزاد و پاک میشود.
تلفظ
این ترکیب از دو واژه عربی ساخته شده و تلفظ صحیح آن به صورت «قَضایِ دَین» است که در آن قضا به فتح قاف و دین به فتح دال و سکون یاء خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، عبارت «قضای دین» به عنوان پاسخ دقیق برای راهنمای «پرداخت بدهی» یا «ادای وام» استفاده میشود که دقیقاً ۷ حرف دارد.
به عربی
در زبان عربی و متون فقهی اصیل، از همین ترکیب یا معادلهای مشابه آن برای رساندن مفهوم تسویه بدهی استفاده میشود.
در قرآن
خودِ ترکیبِ اصطلاحی «قضای دین» به این صورت عینی در متن قرآن مجید نیامده است؛ با این حال، ریشه هر دو کلمه بارها به کار رفته است؛ به عنوان نمونه واژه «دَین» در آیه ۲۸۲ سوره بقره (آیه تداین) درباره احکام ثبت بدهی و فعل «قضاء» در معنای تمام کردن تعهدات ذکر شدهاند.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و اخلاقی، قضای دین نماد رهایی روح از اسارت بدهی، پایبندی به عهد و پیمان، و اهمیت دادن به حقالناس است؛ چرا که طبق روایات، حتی روح انسان پس از مرگ نیز به خاطر بدهیِ پرداختنشده معلق میماند.
جمعبندی و توضیح کامل قضای دین
اصطلاح فقهی و حقوقی «قضای دین» به معنای تسویه حساب، پرداخت بدهی و رفع مسئولیت مالی از عهده شخص بدهکار است. واژه قضا در اینجا مفهومِ فیصله دادن و به پایان رساندن تعهد را دارد و دَین به هرگونه وام یا حق مالی اشاره میکند که بر ذمه انسان قرار گرفته است.
این واژه از نظر اخلاقی و شرعی اهمیت بسیار بالایی دارد و به عنوان نمادی از امانتداری و رعایت حقالناس شناخته میشود. در منابع دینی تاکید شده است که حقوق مالی افراد باید در اولین فرصت پرداخت شود تا ذمه شخص آزاد گردد.