یعنی چه
این عبارت یک اصطلاح و کنایه ادبی در زبان فارسی است که به معنای آمادگی برای از دست دادن زندگی، ایثار کامل و گذشتن از مهمترین دارایی انسان یعنی جان به کار میرود. در ادبیات عرفانی و عاشقانه، این اصطلاح نشاندهنده اوج فداکاری و فنا شدن در راه معشوق یا یک آرمان والا است.
تلفظ
این ترکیب از سه واژه تشکیل شده و به صورت «تَرْکِ جانْ گُفْتَن» خوانده میشود که در آن واژه ترک به کسرِ کاف به واژه جان اضافه میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، پاسخ این اصطلاح ۱۰ حرفی خودِ عبارت «ترک جان گفتن» است. همچنین عبارات مشابهی نظیر «جان باختن» یا «انتحار» بسته به تعداد حروف طراح جدول میتوانند مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم اصطلاحی، از افعالی استفاده میشود که مفهوم فداکاری و دست کشیدن ارادی از زندگی را منتقل میکنند.
به عربی
در زبان عربی ترکیبات مرتبط با تفدیه و بذل نفس، نزدیکترین معادلهای معنایی به این اصطلاح کنایی فارسی هستند.
به ترکی
در ترکی استانبولی عباراتی که شامل واژه جان (Can) و افعالی نظیر فدا کردن یا چشمپوشی کردن هستند، دقیقاً همین مفهوم را میرسانند.
جمعبندی و توضیح کامل ترک جان گفتن
عبارت «ترک جان گفتن» یکی از اصطلاحات و کنایات عمیق و اصیل در ادبیات کلاسیک فارسی است. این ترکیب فعلی از نظر ساختاری از واژه عربی «ترک» (به معنی رها کردن) و واژگان فارسی «جان» و «گفتن» ساخته شده است؛ اما کاربرد آن در کنار هم به معنای لفظی سخن گفتن نیست، بلکه به معنی تصمیم راسخ و اعلام وداع ابدی با زندگی مادی است.
در فرهنگ و شعر ایرانی، این اصطلاح نمادی از ایثار مطلق، شهادت و تجلی عشق حقیقی است. شاعران بزرگی همچون سعدی شیرازی در اشعار خود از این تعبیر برای نشان دادن ارجحیت معشوق بر جان استفاده کردهاند، آنجا که میگوید: «سهل باشد به ترک جان گفتن / ترک جانان نمیتوان گفتن». این بیت به خوبی نشان میدهد که چطور گذشتن از زندگی در برابر جدایی از محبوب، امری آسان تلقی میشود.