یعنی چه
راهب فرقه دومینیکن به برادر مذهبی یا کشیشی گفته میشود که به عضویت فرقه واعظان (Order of Preachers) درآمده است. این فرقه در قرن سیزدهم میلادی توسط دومینیک قدیس پایهگذاری شد. برخلاف راهبان سنتی گوشهنشین، دومینیکنها در میان مردم زندگی میکنند، به تحصیلات عالی الهیات میپردازند و تمرکز اصلی آنها بر فقر اختیاری، وعظ و تبلیغ دین مسیحیت است.
تلفظ
تلفظ این عبارت ترکیبی به صورت «راهِبِ فِرقِهِ دُومِینیکَن» (rāhebe ferqeye dōmīnīkan) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به این پرسش میتوان از عبارت اصلی یا جایگزینهایی مانند دومینیکی یا راهب واعظ استفاده کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی معمولاً از واژه friar به جای monk برای این فرقه استفاده میشود، زیرا آنها در میان مردم هستند و صومعهنشینِ مطلق نیستند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این اصطلاح شامل «راهب واعظ»، «برادر دومینیکن» و واژه «دومینیکی» است که به اعضای این گروه مذهبی مسیحی اشاره دارد.
نماد چیست
مهمترین نماد این فرقه، سگی است که مشعلی روشن در دهان دارد که از جناس کلامی نام آنها در لاتین (Dominicanes به معنی سگان خداوند Domini canes) و مأموریتشان در هدایت مؤمنان ریشه میگیرد. همچنین لباس بلند سفید با شنل سیاه (نماد پاکی و زهد) و تسبیح رزاری از دیگر نشانههای آنهاست.
جمعبندی و توضیح کامل راهب فرقه دومینیکن
راهب فرقه دومینیکن به اعضای یکی از تاثیرگذارترین فرقههای مذهبی کلیسای کاتولیک اشاره دارد که در قرن سیزدهم میلادی بنیانگذاری شد. اعضای این فرقه که به نام «فرقه واعظان» نیز شناخته میشوند، برخلاف راهبان صومعهنشین قدیمی، رسالت خود را در حضور فعال میان جامعه، تحصیل علم الهیات در دانشگاهها و مبارزه با بدعتها از طریق سخنرانی و موعظه میدیدند.
این راهبان به دلیل ردای سیاهی که بر روی لباس سفید خود میپوشند، در تاریخ به «برادران سیاه» یا فرایارهای سیاه نیز معروف شدهاند. ساختار این فرقه بر پایه فقر اختیاری و تکیه بر کمکهای مردمی استوار است و نقش مهمی در گسترش تفکر فلسفی و کلامی در اروپای قرون وسطی ایفا کرده است.