یعنی چه
این اصطلاح اصیل و بومی در برخی گویشهای فارسی (مانند شیرازی و کرمانی) به معنای فرآیند آغازین رشد گیاه، ریشه زدن نورسته و بیرون آمدن جوانه از خاک است. همچنین مجازاً برای شروع رویش و نیش زدن اولین دندانهای نوزاد نیز به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با کسره روی حرف اول یعنی «تِ» به صورت تِنْجِه زَدَنْ است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه بر اساس تعداد حروف میتواند خودِ «تنجه زدن» یا مترادفهای آن مانند «جوانه زدن» باشد.
به انگلیسی
بسته به متن کاربرد، برای گیاهان از واژگان مربوط به جوانهزنی و برای کودکان از اصطلاح دندان درآوردن استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی فعل نبت برای روییدن گیاه و اصطلاح بزغ السن برای شروع رویش دندان کاربرد دارد.
به فارسی
واژههای هممعنی در فارسی معیار شامل جوانه زدن، سر زدن گیاه، سبز شدن، شکوفه دادن و درآوردن دندان کوچک هستند. متضادهای آن نیز خشکیدن، پژمردن و پلاسیدن است.
نماد چیست
در ادبیات و باورهای عامیانه، این اصطلاح نمادی از حرکت از تاریکی (خاک یا لثه) به سمت روشنایی، تولد یک فکر یا ایده جدید، و شروع یک دوره نوزایی و حرکت رو به جلو است.
جمعبندی و توضیح کامل تنجه زدن
عبارت «تنجه زدن» یک اصطلاح اصیل، بومی و گویشی در زبان فارسی (بهویژه در مناطقی مانند شیراز، کرمان و اصفهان) است که در فارسی معیار کمتر به صورت رسمی مکتوب شده، اما در زبان محاورهای مردم این مناطق کاربرد دارد. معنای اصلی آن به لحظهٔ باشکوه سر برآوردن جوانه از خاک یا ریشه زدن بذر اشاره دارد که نویدبخش حیات و سرسبزی است.
علاوه بر کاربرد گیاهشناسی، مردم در ابراز محبت و توصیف مراحل رشد کودکان خود، از این اصطلاح برای نیش زدن و درآمدن اولین دندانهای نوزاد استفاده میکنند. این واژه نباید با واژه عربی تنجّه یا شهر طنجه در مراکش اشتباه گرفته شود و ریشهای کاملاً ایرانی دارد.