معنی
موهبت در لغت به معنای بخشش، دهش و عطیه است. این واژه به هر نوع هدیه، نعمت یا مزیت ارزشمندی اشاره دارد که به کسی اعطا میشود؛ به ویژه نعمتها و استعدادهای ذاتی و خدادادی که انسان بدون تلاش اولیه از آنها بهرهمند شده است (مانند موهبت سلامتی یا موهبت هنری).
یعنی چه
وقتی میگوییم چیزی یک موهبت است، یعنی آن امر یک امر مبارک، هدیهای ارزشمند و مایهی خرسندی و برکت در زندگی است که باید قدر آن را دانست. این واژه بیشتر برای امور معنوی، استعدادهای درونی یا نعمات بزرگ طبیعی و الهی به کار میرود.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت مَوْهِبَت (mawhibat) با فتح مَیم، سكون واو، کسر هاء و فتح بَ تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، واژه «موهبت» به عنوان پاسخ دقیق برای راهنماهایی همچون بخشش، دهش، عطیه، نعمت یا هدیه به کار میرود و دقیقاً دارای ۵ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، از واژه Blessing برای مواهب الهی و برکات، از Gift برای استعدادها و هدیهها، و از Endowment برای توانمندیهای ذاتی و بخششهای طبیعی استفاده میشود.
به فارسی
واژه «موهبت» ریشه عربی دارد و معادلهای اصیل فارسی آن کلماتی چون دهش، بخشش، ارزانی، داد، برکت و دادِ خداداد هستند که مفهوم اعطای بیمنّت یک چیز نیکو را میرسانند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، موهبت نماد فضل و لطف بیکران خداوند، استعدادهای درونی و نبوغ (که بدون اکتساب به انسان بخشیده شده) و همچنین نماد باران به عنوان مظهر برکت و دهش آسمانی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل موهبت
واژه موهبت از ریشه عربی «و هـ ب» گرفته شده و در اصل به معنای بخشش و عطیه بزرگی است که بدون چشمداشت و منّت به کسی داده میشود. گرچه خود این کلمه به صورت اسمی در قرآن کریم نیامده، اما ریشه و مفهوم آن در قالب اسامی الهی مانند «الوهّاب» و افعالی نظیر «هَبْ لِي» به وفور در آیات قرآنی تجلی یافته است که نشاندهنده پیوند عمیق این مفهوم با لطف و رحمت الهی است.
در کاربرد روزمره و ادبیات فارسی، این کلمه معمولاً بار معنایی مثبت و معنوی دارد؛ به طوری که به استعدادهای درخشان فردی، سلامتی، آرامش و نعمتهای بزرگ زندگی «موهبت» گفته میشود. در واقع، موهبت یادآور ارزشمندیِ داشتههایی است که انسان مربی یا پدیدآورنده اصلی آنها نبوده، بلکه به عنوان یک هدیه گرانبها به او ارزانی شده است.