یعنی چه
ترکیبی توصیفی در فارسی قدیم است که به اسبی با یالِ بلند، کشیده و زیبا اشاره دارد؛ اسبی که به دلیل زیبایی و برازندگی، مطلوب و مقصود صاحبش بوده است.
تلفظ
این ترکیب از دو واژهٔ «یال» (با کسرهٔ اضافه) و «مُراد» تشکیل شده و به صورت یالِ مُراد تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این ترکیب ۷ حرف دارد و به عنوان صفت یا نشانهٔ اسب خوشخال و خوشیال به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی معادل دقیقی به عنوان یک واژه اصطلاحی واحد ندارد و با عبارات توصیفی مربوط به اسبهای یالبلند ترجمه میشود.
به فارسی
برگردان و جایگزینهای روان این ترکیب در فارسی شامل عباراتی چون اسب خوشرو، اسب فاخر، اسب تیزرو و اسب کاملعیار است.
در قرآن
عبارت «یال مراد» یک ترکیب ادبی و اصطلاح لغوی فارسی است و هیچ ریشه، کاربرد یا اشارهای در آیات قرآن کریم ندارد.
نماد چیست
در اشعار و متون کلاسیک فارسی، داشتن اسبی با این ویژگی نماد قدرت، کامیابی، برازندگی و برآورده شدن آرزوهای اسواران به شمار میرفته است.
جمعبندی و توضیح کامل یال مراد
«یال مراد» یک ترکیب اسمی-توصیفی کهن در زبان و ادبیات فارسی است که از ترکیب واژهٔ فارسی «یال» (موی گردن اسب) و واژهٔ عربی «مراد» (خواسته و مطلوب) شکل گرفته است. این اصطلاح در فرهنگهای لغت قدیمی مانند بهار عجم و آنندراج به عنوان صفتی برای اسبهای تندرو، فاخر و آراسته که دارای یالی بلند و زیبا بودهاند، ثبت شده است.
در نگاه ادبی، این عبارت فراتر از یک توصیف ظاهری، نمادی از شکوه، نجابت، برازندگی و همچنین اقبال و کامیابی صاحب اسب بوده است؛ چرا که در گذشته داشتن اسبی با یال بلند و کشیده، مایهٔ افتخار و نشانهٔ مرادیافتگی به شمار میآمد. این واژه در زبان فارسی معیار امروزی کاربرد رایجی ندارد و تنها در متون کلاسیک و اشعار قدیمی یافت میشود.