یعنی چه
این ترکیب وصفی اشاره به ویژگی برخی مواد غذایی و چاشنیها (مانند فلفل) دارد که پس از قرار گرفتن روی زبان، حس سوزش، گرما و تحریک شدیدی در مخاط دهان و جوانههای چشایی ایجاد میکنند.
متضاد
واژههایی که برخلاف تندی، حسی آرام، شیرین یا بدون تحریک در ذائقه ایجاد میکنند.
در جدول
در جدولهای متقاطع، عبارت «طعم تند» دقیقاً ۶ حرف دارد، اما بسته به طراح جدول، کلماتی نظیر حریف، حاد یا لاذع نیز ممکن است به عنوان معادلهای تککلمهای مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی معمولاً برای تندی ناشی از فلفل و ادویه از واژههای Spicy و Hot استفاده میشود.
به عربی
کلمه «حار» به معنای داغ و تند، و «لاذع» به معنای سوزاننده، دقیقترین برگردانهای عربی برای این مفهوم هستند.
به ترکی
در ترکی استانبولی واژه Acı هم برای تلخ و هم برای تند کاربرد دارد، اما در ترکیب با غذا به معنی طعم تند است.
به فارسی
برگردان خالص یا عبارات جایگزین فارسی اصیل برای این ترکیب شامل مواردی همچون مزه تیز، چاشنی سوزاننده و مذاق حریف است.
جمعبندی و توضیح کامل طعم تند
ترکیب وصفی «طعم تند» از دو جزء با ریشههای متفاوت ساخته شده است؛ واژه «طعم» ریشهای سامی و عربی دارد که به معنای چشیدن و مزه است و در قرآن کریم نیز به صورت مفرد (مانند آیه ۱۵ سوره محمد) به کار رفته، در حالی که واژه «تند» ریشه در زبان فارسی میانه و اوستایی دارد و در این بافتار چشایی، به معنای تیزی و سوزانندگی است.
این عبارت در فرهنگ عامه و زبان روزمره، علاوه بر کاربرد مستقیم در توصیف غذاهای فلفلی و ادویهدار، به صورت استعاری نیز کاربرد دارد. در حسآمیزیهای ادبی و مدرن، طعم تند نمادی از هیجان بالا، انرژی، صراحت لهجه، گرما و گاهی خشم یا تندی مزاج تلقی میشود که نشاندهنده شدت یک تجربه یا احساس است.