یعنی چه
ذی طول (یا ذوالطَّول) از اصطلاحات لغوی و قرآنی است. واژه «طَول» (با فتح طاء) برخلاف «طُول» (به معنی درازا)، به معنای بخشش، احسان، گشایش و توانگری است. بنابراین، ذی طول به کسی اطلاق میشود که صاحب نعمت فراوان و فضل بیکران است و این صفت به طور خاص برای خداوند به کار میرود.
تلفظ
این ترکیب به صورت «ذی» (به کسر ذال) و «طَوْل» (با فتح طاء و سکون واو) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ عبارت «ذی طول» یا «صاحب فضل و نعمت» خود کلمه «ذی طول» با ۵ حرف است. همچنین ممکن است به عنوان راهنما، واژههایی چون بخشنده یا توانگر مد نظر باشند.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی متون اسلامی و قرآن کریم، این صفت الهی به معنای دارنده فضل مطلق و نعمات فراوان برگردانده شده است.
به عربی
این واژه ریشه اصیل عربی دارد و از ترکیب «ذی» (صاحب) و «الطَّول» (قدرت و احسان) ساخته شده است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این اصطلاح شامل واژههایی چون صاحبنعمت، بخشنده، توانگر، صاحبعطا و دارنده گشایش و فضل است.
نماد چیست
در تفاسیر و فرهنگ عرفانی، ذی طول نماد رحمت واسعه و بینیازی مطلق پروردگار در برابر فقر و نیاز بندگان است؛ نشاندهنده خدایی که هم قدرت قاهره دارد و هم بخشش و احسان بیکران.
جمعبندی و توضیح کامل ذی طول
عبارت «ذی طول» یک ترکیب وصفی با ریشه عربی از ماده «ط و ل» است. بر خلاف تصور عامه که ممکن است آن را با طول و درازا مرتبط بدانند، کلمه «طَوْل» با فتح طاء در لغت به معنای گستردگی نعمت، توانگری، فضل و بخشش است. بنابراین، ذی طول به معنای دارنده بخشش فراوان و قدرت بیانتهاست.
این واژه در قرآن کریم دقیقاً یکبار در آیه ۳ سوره غافر (مؤمن) به عنوان یکی از صفات و اسماء الهی به کار رفته است («...شَدِيدِ الْعِقَابِ ذِي الطَّوْلِ...»). این تعبیر نشاندهنده گشایش بینهایت و نعمتی است که خداوند بر بندگان خود جاری میسازد و قدرت او را در کنار رحمت و فضلش به تصویر میکشد.
در ساختار کلمات متقاطع و لغتنامهها، این واژه پنجحرفی به عنوان معادل توانگری، صاحبعطا و بخشندگی شناخته میشود و نمادی از بینیازی مطلق باریتعالی است.