یعنی چه
حظوة واژهای کلاسیک و عربی است که به معنای داشتن جایگاه ویژه، منزلت، اعتبار و نزدیکی و محبوبیت نزد شخص بزرگ یا جامعه به کار میرود. این کلمه در اصل نشاندهنده برخوردار شدن از لطف، عنایت و توجه ویژه است. در معنای بسیار کهن و نادر نیز به تیرهای کوچک بدون پر برای بازی کودکان اطلاق میشده است.
تلفظ
این واژه در زبان عربی و متون کهن بیشتر به صورت حَظْوَة (با فتح ح) یا حُظْوَة (با ضم ح) تلفظ میشود و در زبان فارسی معمولاً تلفظ اول رایجتر است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی، کلمه «حظوة» به عنوان پاسخ چهار حرفی برای راهنماهایی مثل منزلت، تقرب، جایگاه یا مقام رفیع شناخته میشود.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم دقیق حظوة در زبان انگلیسی میتوان از واژگانی که به مقبولیت، موقعیت اجتماعی بالا و مورد توجه بودن اشاره دارند استفاده کرد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل منزلت، جایگاه، محبوبیت، مقبولیت، پایگاه اجتماعی و بهرهمندی از لطف و عنایت دیگران است.
در قرآن
خود واژه «حظوة» و مشتقات مستقیم آن در متن قرآن کاربرد قطعی ندارند؛ اما واژه همریشه آن یعنی «حَظّ» به معنای بهره و نصیب، در آیاتی مانند «ذو حظ عظیم» ذکر شده است.
نماد چیست
در ادبیات عربی و فارسی، حظوة نماد داشتن اعتبار اجتماعی، تقرب و مقبولیت نزد حاکمان یا جامعه است. در معنای قدیمی و مادی نیز نماد ابزاری کوچک اما آموزشی (مانند پیکان تمرینی) به شمار میرفت.
جمعبندی و توضیح کامل حظوة
واژه «حظوة» یک اسم مصدر اصالتاً عربی از ریشه (ح ظ و / ح ظ ی) است که وارد ادبیات فارسی شده و به طور کلی مفهوم داشتن منزلت، موقعیت ممتاز و محبوبیت نزد یک شخص یا در میان جامعه را افاده میکند. کسی که دارای حظوة است، در واقع از نظر جایگاه و اعتبار مورد توجه و عنایت خاص قرار گرفته است.
گاهی این واژه با کلمه «حظ» به معنای شانس و بهره اشتباه گرفته میشود؛ اگرچه هر دو از یک ریشه معنایی و به مفهوم برخورداری از یک امتیاز یا سهم خاص هستند، اما حظوة به طور مشخص بر روی جنبه معنوی، تقرب و پایگاه اجتماعی تمرکز دارد.
علاوه بر این کاربرد رایج، در فرهنگ لغات قدیمی یک معنای کهن نیز برای آن ذکر شده که به تیرها یا پیکانهای کوچک و بدون پر اشاره دارد که در گذشته برای بازی یا تمرین تیراندازی استفاده میشده است؛ هرچند امروزه این معنا کاملاً متروک است.