یعنی چه
رهادة در لغت به معنای نازکی، رخاوت، ظرافت و سستی شدید است. همچنین این واژه در بافتهای متنی به مفهوم فراخی زندگی، نعمت، رفاه و آسودگی خاطر اشاره دارد و وضعیتی عاری از سختی را توصیف میکند.
تلفظ
این کلمه در زبان عربی و متون کهن لغوی به صورت رَهادَة (فتحه بر روی راء) و در برخی گویشها رِهادَة (کسره بر روی راء) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمهٔ پنج حرفی «رهادة» یا معادلهای آن مانند «رهاوة» به عنوان پاسخ برای واژههایی با مفهوم نرمی، رخوت و لطافت شدید کاربرد دارند.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، این واژه به ویژگیهای فیزیکی مانند نرمی و ظرافت (softness, tenderness) یا مفاهیم انتزاعی مانند رفاه و راحتی (comfort, prosperity) ترجمه میشود.
به فارسی
برگردانهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون «نرمی»، «لطافت»، «نازکی دست و پا»، «رخوت»، «رفاه» و «گشایش در معیشت» است.
نماد چیست
در کاربردهای نمادین و مفاهیم ادبی، این واژه به عنوان نمادی از زندگی مرفه، آسایش مطلق، و لطافت طبع در برابر خشونت، زبری و تنگی معیشت شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل رهادة
واژهٔ «رهادة» یک اسم مصدر یا مصدر سماعی کهن از ریشهٔ عربی «ر ه د» است که به شکل محدود و به عنوان یک واژهٔ دخیل وارد متون لغوی و ادبی زبان فارسی شده است. این کلمه دو جنبهٔ معنایی عمده دارد؛ در بعد فیزیکی و مادی به معنای نرمی، رخوت، لطافت، ظرافت و نازکی اندام است و در بعد اجتماعی و مادی به مفهوم سعهٔ صدر، فراخی نعمت، رفاه و آسایش در زندگی دلالت میکند.
در ادبیات کلاسیک و لغتنامههای مرجعی نظیر دهخدا و منتهیالارب، این واژه همردیف مفاهیمی چون رهاوة و رِقّت قرار میگیرد. بررسیها نشان میدهد که این کلمه در متن قرآن کریم به کار نرفته است و امروزه بیشتر کاربردی انتزاعی و لغوی دارد و در معماها یا جداول کلمات متقاطع به عنوان سنجهای برای سنجش دایرهٔ لغات کهن مورد استفاده قرار میگیرد.