یعنی چه
عبارت «دلهای نژند» ترکیبی وصفی در زبان فارسی است که برای توصیف دلها یا انسانهای غمناک، ملول، دلآزرده و فرومانده به کار میرود. واژه نژند به تنهایی به معنای اندوهگین و خشمگین نیز آمده است و این ترکیب بار احساسی سنگین و سوگواری دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت «دِل های نَژَند» است؛ البته در برخی فرهنگهای کهن حرکت حرف اول صفت به صورت مکسور (نِژند) نیز ضبط شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «دلهای اندوهگین یا افسرده» در قالب عبارت ۹ حرفی، «دل های نژند» است.
به انگلیسی
برای برگردان این ترکیب ادبی به زبان انگلیسی میتوان از عباراتی که بار اندوه عمیق یا افسردگی را منتقل میکنند، استفاده کرد.
به فارسی
برابرهای فارسی و روان این ترکیب شامل «دلهای غمگین»، «دلهای افسرده»، «دلهای اندوهگین» و «دلهای دژم» است که همگی حالت روحی آزرده و غمناک را میرسانند.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک و حماسی فارسی (مانند اشعار فردوسی)، «دل نژند» نمادی از عاشق هجرانکشیده، فرد ماتمزده یا سپاهیان و انسانهای شکستخورده از چرخ فلک است که بار رنج عمیقی را به دوش میکشند.
جمعبندی و توضیح کامل دل های نژند
ترکیب وصفی «دلهای نژند» یکی از تعابیر کاملاً ادبی، کهن و اصیل در زبان فارسی است. واژه «نژند» ریشه در زبان پارسی میانه (پهلوی) دارد و از گذشتههای دور برای توصیف احوال روحی نامساعد، اندوه شدید، دلآزردگی و حتی خشم ناشی از غم به کار میرفته است. این واژه به دلیل اصالت فارسی خود در متن قرآن کریم وجود ندارد، هرچند از نظر معنایی با مفاهیمی چون حزن و ضیق صدر همپوشانی دارد.
در شعر و نثر کلاسیک فارسی، شاعران بزرگ برای به تصویر کشیدن اوج ناامیدی، سوگواری، یا احوال عاشقان دلسوخته و هجرانکشیده از این اصطلاح استفاده میکردهاند. امروزه اگرچه این ترکیب در محاورات روزمره کاربرد چندانی ندارد، اما همچنان در متون معاصر، اصطلاحات روانشناسی (مانند رواننژندی) و جدولهای کلمات متقاطع به عنوان یک واژه عمیق و پرمایه متداول است.