یعنی چه
این اصطلاح یک واژهٔ مستقل و رایج در زبان فارسی معیار نیست، بلکه ترکیبی اضافی از زبان عربی (مالُ الشَّرّ) است که در متون تفسیری و اخلاقی به معنای دارایی و ثروتی که در راه فساد، گناه و بدی به کار گرفته میشود یا از راههای نامشروع و حرام به دست آمده است، استفاده میشود.
تلفظ
تلفظ این ترکیب بر اساس قواعد نحوی عربی به صورت «مالُ الشَّرّ» با ضمهٔ لام و تشدید شین و راء است؛ اما در زبان فارسی معمولاً به صورت سادهترِ «مالِ شَر» نیز خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف (۷ حرف)، خود کلمهٔ «مال الشر» است که به عنوان نماد یا معادل ثروت آلوده یا مال بد شناخته میشود.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم این ترکیب در زبان انگلیسی، از اصطلاحاتی استفاده میشود که بر ناپاک بودن یا به دست آمدن ثروت از راههای غیراخلاقی دلالت دارند.
به عربی
در متون لغوی و فقهی عربی، مفاهیم همارز این ترکیب با عبارات رساتری مانند المال الحرام یا مال السوء بیان میشوند.
به فارسی
معادلهای روان و دقیق فارسی برای این ترکیب شامل واژههایی چون مالِ حرام، دارایی ناپاک، ثروت نامشروع و اموال آلوده به گناه است.
نماد چیست
در سنت تفسیری، اخلاقی و ادبی، این عبارت نمادی است برای داراییهایی که انسان را از مسیر حق منحرف کرده و به سمت گناه و تباهی سوق میدهند؛ این مفهوم دقیقاً در تقابل با «مال طیب» یا همان رزق پاک و حلال قرار دارد.
جمعبندی و توضیح کامل مال الشر
عبارت «مال الشر» یک اصطلاح مستقل، حقوقی یا عرفی تثبیتشده در زبان فارسی نیست، بلکه یک ترکیب اضافی عربی (مالُ الشَّرّ) است که از پهلو هم زدن دو واژهٔ «مال» (دارایی) و «شر» (بدی و فساد) پدید آمده است. این اصطلاح بیشتر در تحلیلهای اخلاقی، متون تفسیری و موعظههای دینی برای اشاره به ثروتهای نامشروع، اموال حرام یا داراییهایی که مایهٔ گمراهی و فساد انسان میشوند، کاربرد دارد.
شایان ذکر است که این ترکیب به صورت پیوسته و با همین ساختار در قرآن کریم نیامده است، اگرچه هر دو واژه به صورت جداگانه و با مضامینی مشابه (مانند آزمایش شدن انسانها با مال و شر) بارها در آیات مختلف تکرار شدهاند. گاهی نیز در فضای مدرن، این واژه به عنوان برگردانی تحتاللفظی از مفهوم ضربالمثل معروف انگلیسی «پول ریشهٔ همه شرارتهاست» تصور میشود.