یعنی چه
قرینتین در لغت شکل تثنیه (دوگان) واژه عربی «قرینه» است و به معنای «دو قرینه»، «دو نشانه» یا «دو دلیل و شاهد همراه» به کار میرود که برای فهم معنا یا اثبات یک استدلال استفاده میشوند. همچنین در اصطلاح تخصصی علوم قرآنی و تفسیر، این واژه به دو سوره «انفال» و «توبه» اشاره دارد؛ چرا که این دو سوره در کنار یکدیگر قرار گرفتهاند، محتوای آنها به هم پیوسته است و با «بسم الله الرحمن الرحیم» از هم جدا نشدهاند.
تلفظ
این کلمه به صورت قَرینَتَین (تلفظ عربی با فتح تاء و یاء ساکن) خوانده میشود که نشانه تثنیه مؤنث در زبان عربی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این کلمه به عنوان پاسخ ۷ حرفی برای راهنماهایی مثل «دو نشانه»، «دو همدم مؤنث» یا «لقب سورههای انفال و توبه در علوم قرآنی» کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای مفاهیم لغوی و اصطلاحی قرینتین در انگلیسی از این معادلها استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی برای اشاره به مفهوم لغوی و اصطلاح قرآنی آن، این عبارات به کار میروند.
به فارسی
برگردان مستقیم و دقیق این واژه عربی به فارسی، «دو نشانه»، «دو شاهد» یا «دو همدم و همراه» است.
نماد چیست
این واژه در علوم بلاغت نماد «تقویت معنا به واسطه دو شاهد یا نشانه مکمل» است و در علوم قرآنی، نماد پیوستگی ناگسستنی، ارتباط محتوایی عمیق و اتحاد کامل میان دو متن یا دو موضوع مجزا به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل قرینتین
واژه «قرینتین» یک کلمه مستقل در زبان فارسی نیست، بلکه ساختار تثنیه مؤنث از واژه عربی «قرینه» است. در مفهوم لغوی و عمومی خود، این کلمه به معنای «دو نشانه»، «دو دلیل همراه» یا «دو همنشین» است که در مباحث استدلال، منطق و بلاغت برای روشن شدن یا اثبات یک معنای غیرمستقیم کاربرد دارد.
در اصطلاح تخصصی علوم قرآنی، مفسران و دانشمندان این اصطلاح را برای اشاره به دو سوره «انفال» و «توبه» وضع کردهاند. از آنجا که این دو سوره پشت سر هم آمدهاند، مضامینی کاملاً همراستا و پیوسته دارند و سوره توبه بدون «بسم الله» آغاز میشود، در سنت تفسیری به عنوان یک جفتِ بههمپیوسته یا همان «قرینتین» شناخته میشوند، هرچند که خود این کلمه در متن آیات قرآن ذکر نشده است.