یعنی چه
این اصطلاح ادبی به معنای برگزیدن آگاهانهٔ خاموشی به جای سخن گفتن است؛ جایی که «گزیدن» به مفهوم انتخاب کردن و اختیار کردن به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت خَموشی (با فتح خ) و گَزیدَن (با فتح گ) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند دم فروبستن یا لب دوختن نیز ممکن است به عنوان پاسخهای هممعنی قرار گیرند.
به انگلیسی
عبارات فوق دقیقترین معادلهای فعلی برای رساندن مفهوم اختیار کردن سکوت در زبان انگلیسی هستند.
به فارسی
واژههای مترادف اصیل فارسی شامل لب دوختن، زبان بستن، و خاموش ماندن است که همگی مفهوم پرهیز آگاهانه از گفتار را میرسانند.
نماد چیست
در متون کهن و اشعار پارسی، خموشی گزیدن نشانهای از خردمندی، حفظ جان از بلا، تسلیم و رضا، و مرتبهای والا در سلوک معنوی صوفیان به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل خموشی گزیدن
عبارت ادبی و فصیح «خموشی گزیدن» ترکیبی کاملاً پارسی است که از دو جزء «خموشی» (ریشه در پارسی میانه) و «گزیدن» (به معنی انتخاب کردن و اختیار کردن) ساخته شده است. این اصطلاح به طور کلی به معنای ترجیح دادن آگاهانه و مصلحتآمیز سکوت بر سخنگویی است و در متون کهن مانند گلستان سعدی، به عنوان نشانهای از زهد، اعتکاف یا تدبیر به کار رفته است.
اگرچه عین این اصطلاح ترکیبی در متن قرآن مجید نیامده، اما مفهوم عمیق آن یعنی سکوت حکیمانه یا عبادی، کاملاً با مفاهیمی چون «صمت» یا روزه سکوت (مانند آیه ۲۶ سوره مریم) همخوانی دارد. در فرهنگ و ادبیات عرفانی ایران، این مفهوم فراتر از یک رفتار ساده بوده و به عنوان نمادی از رازداری، عقلانیت، کنترل نفس و مرتبهای بزرگ در سلوک و صیانت از اسرار الهی شناخته میشود.