یعنی چه
این عبارت صفت مرکب فاعلی مرخم در زبان فارسی است و به فردی قابل اعتماد و درستکار اشاره دارد که امانت، ودیعه، راز یا مسئولیتی را که به او سپرده شده، بدون هیچگونه خیانت یا دستدرازی حفظ و نگهداری میکند.
تلفظ
این کلمه ترکیبی از واژه عربی «امانت» و واژه فارسی «نگهدار» (صفت فاعلی از مصدر نگاه داشتن) است.
در جدول
در پاسخ به سؤالات جدول کلماتی مانند امین، امانتدار و حفیظ نیز کاربرد دارند، اما عبارت اصلی ۱۱ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به بافت حقوقی یا عمومی، از واژههای متنوعی برای این مفهوم استفاده میشود.
به عربی
در زبان و فرهنگ عربی، واژه امین برجستهترین معادل برای این مفهوم است که بارها در متون شریف نیز به کار رفته است.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل امانتدار، معتمد، درستکار و ودیعهدار است که همگی بر حفظ اعتماد تاکید دارند.
جمعبندی و توضیح کامل امانت نگهدار
واژه «امانتنگهدار» یک صفت مرکب در زبان فارسی است که از ترکیب «امانت» (با ریشه عربی به معنای امنیت و آرامش) و «نگهدار» (صفت فاعلی فارسی از مصدر نگاه داشتن) ساخته شده است. این اصطلاح توصیفی، دقیقاً معادل کلماتی چون امین و امانتدار است و به کسی اطلاق میشود که با صداقت و مسئولیتپذیری کامل، از اموال، رازها یا عهدهایی که به او سپرده شده پاسداری میکند و در فرهنگ ما در برابر واژه خائن یا خیانتکار قرار میگیرد.
در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی، امانتداری از والاترین فضایل اخلاقی و نشانههای انسان کامل به شمار میرود. در حوزه معنوی و عرفانی نیز مفهوم امانتنگهداری یادآور پذیرش بار امانت الهی (اختیار و تکلیف) توسط انسان است که آسمانها و زمین از حمل آن سر باز زدند و حافظ شیرازی در شعر بلند خود به زیبایی به آن اشاره کرده است.