یعنی چه
لشکریان جمع واژهٔ «لشکر» است که به نیروهای مسلح و نظامی یک کشور یا فرمانروا اشاره دارد. در زبان ادبی و استعاری نیز مجازاً به گروهی بسیار انبوه و بیشمار از افراد یا پدیدهها گفته میشود.
مترادف
این واژهها همگی به گروهی از افراد آموزشدیده برای امور جنگی و دفاعی اشاره دارند که ساختاری سازمانیافته دارند.
جمله سازی
تلفظ
این واژه از واژهٔ فارسی میانه «لاشکر» به همراه پسوند جمع جانداران «ـیان» ساخته شده است و تلفظ صحیح آن با فتح لام و سکون شین و کاف است.
در جدول
واژهٔ لشکریان دقیقاً ۷ حرف دارد. بسته به طراح جدول، معادلهای ۷ حرفی دیگری مانند سپاهیان و نظامیان نیز میتوانند به عنوان پاسخ قرار گیرند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به بافت متن، از واژههای متفاوتی برای اشاره به نیروهای نظامی استفاده میشود که کلمه Troops کاربرد گستردهای در رسانهها دارد.
به عربی
در زبان عربی واژه «عسکر» در واقع شکل معرب واژه فارسی «لشکر» است. همچنین در متن قرآن کریم از واژه «جنود» برای اشاره به لشکریان الهی استفاده شده است.
جمعبندی و توضیح کامل لشکریان
واژهٔ «لشکریان» از ریشههای اصیل زبان فارسی میانه (laškar) به همراه پسوند جمع «ـیان» شکل گرفته است. این کلمه در معنای نخستین خود به نیروهای مسلح، سربازان و جنگاورانی اشاره دارد که تحت یک فرماندهی واحد برای دفاع یا تهاجم سازماندهی شدهاند. در تقابلهای معنایی، واژهٔ «لشکری» همواره در برابر «کشوری» (امور غیرنظامی و اداری) قرار میگیرد که نشاندهنده تفکیک وظایف نظامی از امور عامه جامعه در تاریخ ایران است.
در قلمرو ادبیات و عرفان فارسی، لشکریان فراتر از معنای مادی خود رفته و جنبهای نمادین به خود گرفتهاند. شاعران و نویسندگان بارها از این واژه برای توصیف کثرت، عظمت و تقابل نیروهای خیر و شر استفاده کردهاند؛ برای نمونه اصطلاحاتی چون «لشکریان عقل و جهل» یا «لشکریان نور و ظلمت» نشاندهنده قوای درونی انسان یا جریانهای متضاد در جهان هستی هستند.
اگرچه خود واژهٔ فارسی «لشکریان» در متون مذهبی عربی مانند قرآن کریم وجود ندارد، اما مفاهیم معادل آن مانند «جنود» (سپاهیان خدا) یا «خیل و رجل» (سواران و پیادگان لشکر شیطان) به وفور به چشم میخورند که ساختار نظمیافته و کثرت این نیروها را در ذهن مخاطب بازسازی میکنند.