یعنی چه
واژه «لشکری» در زبان فارسی به عنوان صفت نسبی به کار میرود و به هر چیز یا هر کسی که به لشکر و نیروهای نظامی مربوط باشد اشاره دارد. در کاربرد اسمی، به معنای سرباز و فرد ارتشی است که وظیفه دفاع و جنگاوری را بر عهده دارد.
مترادف
این کلمات همگی به افرادی که در ساختار نظامی و دفاعی یک کشور مشغول به خدمت هستند اشاره دارند.
متضاد
واژه «کشوری» دقیقترین متضاد لشکری در تفکیک ساختار اداری و مملکتی است که به امور دیوانسالاری و غیرنظامی اشاره دارد.
ریشه
این واژه ریشه اصیل فارسی دارد. تکواژ پایه آن «لشکر» است که در زبان پارسی میانه یا پهلوی به صورت laškar به معنی ارتش و نیروی سازمانیافته نظامی به کار میرفته و با پیوستن «یای نسبت» به شکل لشکری درآمده است.
جمله سازی
تلفظ
واژه لشکری دارای سه هجاست. هجای اول با فتحة روی لام و سکون شین (لَشْ)، هجای دوم با فتحة روی کاف (کَ) و هجای سوم با کسره ر و یای مدی (رِی) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، برای راهنمای «منسوب به ارتش» یا «سرباز»، کلمه ۵ حرفی «لشکری» یک پاسخ دقیق و استاندارد است.
به انگلیسی
بسته به نقش کلمه در جمله، اگر به صورت صفت (مربوط به ارتش) به کار رود از Military یا Martial و اگر به صورت اسم (فرد نظامی) باشد از Soldier استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل لشکری
واژه «لشکری» یکی از اصطلاحات اصیل و کهن زبان فارسی است که ریشه در دوران پارسی میانه دارد. این کلمه از ترکیب واژه «لشکر» به معنای ارتش و صفتِ نسبی ساز تشکیل شده است و به هر فرد یا موضوعی که با نیروهای مسلح، جنگاوری، و دفاع از مرز بوم ارتباط دارد، دلالت میکند. در نظامهای حکومتی تاریخ ایران، اصطلاح لشکری همواره در کنار واژه «کشوری» به کار میرفته تا مرز میان مجریان نظم و امنیت نظامی با کارگزاران امور اداری و دیوانی مشخص شود.
این واژه در ادبیات فارسی نماد نظم، انضباط، شجاعت و وفاداری به میهن است. اگرچه خود واژه لشکری در متن قرآن کریم به چشم نمیخورد، اما مفاهیم معادل آن در قالب واژگانی چون «جند» و «جنود» به معنای سپاهیان بارها برای توصیف نیروهای الهی یا زمینی استفاده شده است. امروزه نیز این اصطلاح در متون رسمی و حقوقی برای اشاره به نیروهای مسلح کاربرد دارد.