یعنی چه
مطاول در لغت به معنی کسی است که کار یا سخنی را کش میدهد و طولانی میکند یا انجام کاری را به تاخیر میاندازد. همچنین در متون کهن به عنوان جمعِ مَطاوِل، به معنای رسنها، طنابها و افسارهای اسبان و چارپایان به کار رفته است.
تلفظ
این واژه در معنای فاعلی (طولانیکننده) به صورت مُطاوِل (m-o-t-a-v-e-l) و در معنای جمعِ رسنها به صورت مَطاوِل (m-a-t-a-v-e-l) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه دقیقاً ۵ حرف دارد و معمولاً به عنوان معادل طنابها یا طولانیکننده پرسیده میشود.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، معادل انگلیسی آن برای مفهوم تاخیرانداز Procrastinator و برای طنابها Ropes است.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و از ریشه (ط و ل) مشتق شده است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن شامل واژههای طنابها، رسنهای خیل، امروز و فردا کننده، و دیرکننده است.
نماد چیست
این کلمه دارای نماد مشخص یا مفهوم استعاری رایجی در ادبیات نیست و صرفاً کاربرد توصیفی، لغوی و فقهی (مانند مماطل در ادای دین) دارد.
جمعبندی و توضیح کامل مطاول
واژه مطاول یک لغت اصیل عربی است که به زبان فارسی وارد شده و دارای دو کاربرد و معنای متمایز است. در معنای نخست که اسم فاعل از باب مفاعله (از ریشه ط و ل) است، به شخص یا عاملی اشاره دارد که کارها را طولانی میکند، سخن را کش میدهد یا در انجام تعهدات خود (مانند پرداخت بدهی) امروز و فردا کرده و تأخیر ایجاد میکند.
در معنای دوم که بیشتر در متون ادبی کهن و لغتنامههای قدیمی نظیر دهخدا به چشم میخورد، مَطاوِل به عنوان شکل جمع کاربرد دارد و به معنی رسنها، طنابها و افسارهای مخصوص بستن و هدایت اسبها و چارپایان است. این واژه در قرآن کریم به طور مستقیم نیامده، اما مشتقات دیگر همخانواده آن در آیات مختلف دیده میشوند.