یعنی چه
واژهٔ نعش در زبان فارسی به معنای بدن بیجان و مردهٔ انسان (جسد و جنازه) به کار میرود. همچنین در اصل لغت و کاربردهای قدیمیتر، به تخت روان، گهواره یا تابوتی که مرده را در آن قرار داده و حمل میکنند نیز نعش گفته میشود.
مترادف
واژههای جسد، جنازه و کالبد نزدیکترین مترادفها به این کلمه در مفهوم انسان درگذشته هستند و واژهٔ تابوت مترادف آن در مفهوم وسیلهٔ حمل مرده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به طراحان معمولاً بر اساس تعداد حروف خواستهشده است؛ خود واژهٔ نعش ۳ حرف دارد و پاسخهای متداول دیگر آن جسد، جنازه یا تابوت است.
به انگلیسی
بسته به اینکه منظور از نعش، خودِ پیکر بیجان باشد یا وسیلهٔ حمل آن، معادلهای متفاوتی در انگلیسی دارد.
به عربی
ریشهٔ این واژه عربی است، اما در خود زبان عربی امروزی برای اشاره به پیکر بیجان کلماتی چون جثه و جثمان رواج بیشتری دارند.
به فارسی
معادلهای اصیل و خالص فارسی برای این واژه شامل کلماتی مانند مرده، تن بیجان، کالبد و لاش (لاشه) هستند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، نعش نمادی از مرگ، سوگواری، پایان زندگی دنیوی و سفر به آخرت است. علاوه بر این، در اصطلاحات نجوم قدیم، اصطلاح «بناتالنعش» (ستارگان صورت فلکی دب اکبر) در ادبیات و اشعار کلاسیک (مانند اشعار حافظ و مولانا) به دلیل پراکندگی ستارگانش، به عنوان نماد تفریق، جدایی و پراکندگی در مقابل «ثریا» (نماد نظم و اجتماع) به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل نعش
واژهٔ «نعش» یک کلمهٔ ۳ حرفی با ریشهٔ عربی (از ریشه ن-ع-ش) است که وارد زبان فارسی شده است. این کلمه در اصل به معنای بلند کردن و افراشتن است و به همین دلیل در ابتدا به تخت یا تابوتی که پیکر مرده را روی آن بلند و حمل میکردند اطلاق میشد، اما به مرور زمان در زبان فارسی تغییر معنایی یافته و امروزه بیشتر به خودِ جسد، جنازه و کالبد بیجان انسان گفته میشود.
این واژه گرچه کاربرد مستقیم در متن قرآن کریم ندارد، اما در ادبیات فارسی و اصطلاحات نجومی قدیم جایگاه ویژهای داشته است؛ به طوری که در ستارهشناسی کهن، چهار ستارهٔ صورت فلکی دب اکبر که حالتی مستطیلشکل و شبیه به تابوت دارند را نعش نامیده و ستارگان دیگر را بناتالنعش (دختران نعش) میگفتند که در شعر شاعران بزرگ نماد تفرقه و دوری است.
در مجموع، این واژه چه در کاربرد روزمره و چه در متون کهن، یادآور مفاهیمی چون فانی بودن جهان مادی، مرگ، تشییع، سوگواری و انتقال از این دنیا به سرای باقی به شمار میرود.