یعنی چه
مندغ واژهای کلاسیک و کهن است که به فرد طعنهزننده، عیبجو یا کسی که با سخن تند و زخمزبان دیگران را مجروح و آزرده میکند، اشاره دارد. این کلمه در متون قدیمی برای توصیف افرادی با زبان گزنده استفاده میشده است.
تلفظ
این واژه در لغتنامهها معمولاً به صورت مِندَغ (با کسر میم و فتح دال) ضبط شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «طعنهزننده» یا «عیبجو» میتواند واژهٔ چهار حرفی «مندغ» باشد.
به انگلیسی
نزدیکترین معادلهای انگلیسی برای این مفهوم، کلماتی هستند که به بدگویی، طعنه زدن و ملامت دیگران اشاره دارند.
به عربی
از آنجا که ریشهٔ این واژه عربی است، در زبان مبدأ با کلماتی هممعنی است که بر شدت طعنهزنی و عیبجویی دلالت دارند.
به فارسی
معادلهای روان و رایج این کلمه در زبان فارسی امروز، واژههایی مانند طعنهزن، عیبجو، بدزبان و کسی که زخم زبان میزند هستند.
نماد چیست
این واژه در ادبیات و فرهنگ بار معنایی کاملاً منفی دارد و نمادی از زبان آزاردهنده، بدگویی و عیبجویی از دیگران به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل مندغ
واژهٔ «مندغ» یک صفت دخیل کهن با ریشهٔ عربی (از مادهٔ ن-د-غ) است که در زبان فارسی امروز کاربرد محاورهای و رایج ندارد. این کلمه در لغتنامههای قدیمی به معنای فردی طعنهزننده، عیبجو و کسی که با سخن خود دیگران را میآزارد ضبط شده است و گاهی نیز به معنای طعنهزدن با نیزه به کار میرفته است.
از نظر ساختاری، این واژه یک کلمهٔ چهار حرفی است که در حل جدولهای کلمات متقاطع به عنوان معادل طعان یا عیبجو کاربرد دارد. در فرهنگ فارسی جایگاهی به عنوان نماد زبان گزنده دارد و متضاد کلماتی چون مداح و ستایشگر است.