یعنی چه
گلعذار در لغت به معنای گلرخ و خوشسیما است. این واژه وصفی است برای کسانی که رخساری شاداب، باطراوت و زیبا دارند و معمولاً در ادبیات برای توصیف معشوق به کار میرود.
تلفظ
این واژه از نظر آوایی به صورت گُلعِذار تلفظ میشود که شامل ضمه روی حرف گ و کسره تحت حرف ع است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند گلعذار، گلرخ، گلرو و گلچهره به عنوان پاسخ برای راهنمای «زیباروی و خوشسیما» استفاده میشوند.
به انگلیسی
در ترجمههای ادبی زبان انگلیسی، برای انتقال حس استعاری این واژه از ترکیباتی که به سرخفامی گونهها یا شباهت چهره به گل اشاره دارند، استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل واژگانی چون گلرو، گلرخسار، ماه خد و آفتابرخسار است که همگی مفهوم وفور زیبایی در چهره را میرسانند.
نماد چیست
در شعر کلاسیک فارسی، بهویژه در غزلهای حافظ، گلعذار نماد معشوق ایدهآل، مظهر طراوت، جوانی و زیبایی زوالناپذیر است که شاعر دلباختهٔ اوست.
جمعبندی و توضیح کامل گلعذار
واژه «گلعذار» یک صفت مرکب اتباعی (فارسی - عربی) است که از ترکیب واژه فارسی «گل» (نماد طراوت و زیبایی) و واژه عربی «عِذار» (به معنی گونه و رخسار) ساخته شده است. این کلمه در مجموع به معنای کسی است که چهرهای سرخفام، لطیف و زیبا همچون گل دارد و از کلمات پرکاربرد و کلیدی در ادبیات عاشقانه و غنایی ایران به شمار میرود.
این واژه در متن قرآن کریم وجود ندارد و خاستگاه اصلی رونق آن، دیوان شاعران بزرگ بخصوص حافظ شیرازی است. گلعذار در شعر فارسی نماد معشوق خوشسیما، جوانی و شادابی است و به دلیل آهنگین بودن و بار معنایی لطیفی که دارد، همواره جایگاه ویژهای در تصویرسازیهای شاعرانه داشته است.