یعنی چه
وارنگ بو در گویشهای شمال ایران (مازندرانی و گیلکی) به گیاه دارویی بادرنجبویه اطلاق میشود. این گیاه از تیره نعناعیان است و برگهای آن عطر و بویی بسیار خوشایند، شبیه به ترنج و لیمو دارند که در طب سنتی کاربردهای فراوانی دارد.
تلفظ
تلفظ این واژه در گویشهای محلی شمال ایران به صورت «وارنگ بو» (vārāng bū) یا «وارنگِ بو» است که به معنای دارنده بوی ترنج یا بادرنگ میباشد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ به عنوان نام دیگر بادرنجبویه یا گیاه معطر شمالی، کلمه «وارنگ بو» با ۷ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی این گیاه معطر به دلیل رایحه مطبوع لیموییاش Lemon balm نامیده میشود و نام علمی آن نیز Melissa officinalis است.
به ترکی
در زبان و فرهنگ ترکی، به این گیاه دارویی «Oğul otu» (به معنی گیاه فرزند یا زنبور عسل) یا «Melisa otu» میگویند.
به فارسی
معادل این واژه در فارسی معیار و طب سنتی ایرانی، «بادرنجبویه» (یا بادرنگبویه) و «ترنجان» است که ریشه در واژه پهلوی «واترنگ بوی» دارد.
نماد چیست
این گیاه در فرهنگ سنتی و پزشکی کهن نماد آرامش، کاهش اضطراب و شادیبخشی است؛ ابنسینا نیز آن را به عنوان مفرح قلب و نماد تقویت روح و جان معرفی کرده است.
جمعبندی و توضیح کامل وارنگ بو
واژه «وارنگ بو» یک اصطلاح اصیل بومی و گویشی در مناطق شمالی ایران (مازندران و گیلان) است که برای معرفی گیاه دارویی و معطر «بادرنجبویه» به کار میرود. این کلمه ریشه در زبان پهلوی و واژه «واترنگ بوی» دارد که به مرور زمان تغییر شکل یافته و به معنای گیاهی است که عطر و بویی شبیه به بالنگ یا ترنج و لیمو دارد.
این گیاه ارزشمند از تیره نعناعیان بوده و به دلیل خواص آرامبخش، تسکیندهنده اعصاب و تقویتکننده قلب، جایگاه ویژهای در طب سنتی ایران و جهان دارد. برگهای خوشبوی آن علاوه بر مصارف دارویی، به صورت دمنوش و عرق گیاهی نیز مصرف میشود و در فرهنگهای مختلف نمادی از نشاط، تسکین روح و شادابی به شمار میرود.