یعنی چه
در اصطلاح حقوقی و فقهی، ودیعه دهنده به شخصی گفته میشود که مالک مال یا قائممقام قانونی اوست و مال خود را طی عقد ودیعه به شخص دیگری میسپارد تا به طور رایگان از آن محافظت کند.
تلفظ
این ترکیب از واژه عربی ودیعه (با کسره ع) و صفت فاعلی فارسی دهنده تشکیل شده است.
در جدول
در عبارات جدولی به عنوان پاسخ ده حرفی، و برای معادلهای حقوقی کوتاه از کلمه مودع استفاده میشود.
به انگلیسی
واژه Depositor بیشتر در امور بانکی و سپردهگذاری و Bailor در حقوق قراردادها برای امانتگذار کاربرد دارد.
به عربی
در فقه و حقوق اسلامی، به ودیعه دهنده اصطلاحاً «مُودِع» میگویند.
به فارسی
معادلهای اصیل و روان فارسی این واژه شامل امانتگذار، ودیعهگذار و سپارنده مال هستند.
نماد چیست
این واژه صبغه حقوقی و فقهی دارد؛ با این حال در مفاهیم اخلاقی و ادبی، نمادی از حسن اعتماد به دیگری و متعهد ساختن طرف مقابل به حفظ امانت است.
جمعبندی و توضیح کامل ودیعه دهنده
واژه «ودیعه دهنده» یک ترکیب تعبیری در زبان فارسی است که از ادغام واژه عربی «ودیعه» (به معنی امانت) و واژه فارسی «دهنده» ساختار یافته است. در قوانین حقوقی و متون فقهی، این مفهوم با نام «مُودِع» شناخته میشود و به کسی اطلاق میگردد که مالش را برای حفاظت موقت به دیگری واگذار میکند.
طرف مقابل این رابطه حقوقی، «مستودع» یا امین نام دارد که وظیفه نگهداری از مال را بر عهده میگیرد. این اصطلاح در بطن خود مفاهیمی چون اعتماد، امانتداری و تعهدات قانونی و اخلاقی را به همراه دارد و مرزهای مشخصی با واژگانی چون عاریه یا اجاره ایجاد میکند.