یعنی چه
خویشخانه یک ترکیب واژگانی کهن در زبان فارسی است که از دو جزء «خویش» (خود) و «خانه» تشکیل شده و به معنی منزل شخصی یا اقامتگاه خصوصی است. در متون ادبی و تاریخی گذشته، این واژه گاهی به بخش اختصاصی خانه، حرمسرا یا خلوتخانهای که تنها محارم و نزدیکان به آن راه داشتهاند نیز اطلاق میشده است.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی معیار به صورت خویشخانه (Xwīš-xāneh) با واو معدوله تلفظ میشود که در آن حرف «و» خوانده نمیشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، در پاسخ به راهنماهایی همچون «خانه خود»، «منزل شخصی» یا «خلوتخانه کهن» از واژه ۸ حرفی «خویش خانه» استفاده میشود.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم خویشخانه در زبان انگلیسی از عبارات مربوط به مالکیت شخصی و حریم خصوصی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی با توجه به سیاق متن، عباراتی که بر مالیکت فردی یا خلوتخانه دلالت دارند به عنوان معادل به کار میروند.
به فارسی
معادلهای سره و ترکیبات همارز فارسی این واژه شامل عباراتی چون «خودخانه»، «سرای شخصی»، «بیتالنفس» و «منزل خود» است که همگی بر مالکیت شخصی و انحصاری مکان دلالت میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل خویش خانه
واژه «خویشخانه» یک ترکیب اسمی کهن در زبان فارسی است که از دو واژه ریشهدار «خویش» (برگرفته از پارسی میانه xwēš به معنی خود) و «خانه» (برگرفته از xānag به معنی مسکن) ساخته شده است. این واژه اگرچه در فرهنگهای لغت متاخر و زبان گفتاری امروز به عنوان یک مدخل مستقل و رایج کاربرد چشمگیری ندارد، اما در متون نظم و نثر کلاسیک فارسی نظیر شاهنامه و تاریخ بیهقی به چشم میخورد.
از نظر معنایی، خویشخانه افزون بر دلالت بر خانه شخصی و ملک فردی، در گذشته به معنای خلوتخانه، حریم خصوصی خانواده یا بخش اندرونی و حرمسرا نیز به کار میرفته است. در ادبیات عرفانی نیز این واژه گاه به صورت نمادین به درون، قلب یا روح انسان تشبیه شده است؛ مکانی که باید از دلبستگیهای بیرونی پاک شود تا تجلیگاه حقیقت گردد.