یعنی چه
ابراء دین یک اصطلاح حقوقی و فقهی است که به موجب آن، دائن (طلبکار) به صورت اختیاری از حق خود میگذرد و مدیون (بدهکار) را از پرداخت بدهی معاف میکند. این عمل یکطرفه (ایقاع) است و برای محقق شدن نیازی به قبول بدهکار ندارد و بلافاصله باعث سقوط تعهد میشود.
تلفظ
این عبارت به صورت «اِبرائهِ دَین» (ebra-'e deyn) تلفظ میشود؛ واژه اول با کسره همزه و واژه دوم با فتح دال.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این اصطلاح به صورت «ابرای دین» (با حذف همزه پایانی برای رواننویسی جدول) ثبت میشود و دقیقاً ۸ حرف دارد.
به انگلیسی
در متون حقوقی و بینالمللی برای اشاره به معافیت از بدهی یا بخشش وام از این اصطلاحات استفاده میشود.
به عربی
این اصطلاح ریشه عربی دارد و در فقه اسلامی و قوانین کشورهای عربزبان به همین صورت به کار میرود.
در قرآن
عین عبارت «ابراء دین» در قرآن نیامده است، اما مفاهیم همراستا با آن مانند بخشیدن طلب به عنوان صدقه در آیه ۲۸۰ سوره بقره ذکر شده است: «وأن تصدقوا خیر لکم» (و اگر طلب خود را ببخشید برای شما بهتر است).
نماد چیست
این واژه به عنوان یک مفهوم حقوقی انتزاعی نماد تصویری سنتی ندارد؛ اما در فرهنگ مدرن، اسناد مالی باطلشده، دستهای باز به نشانه رهایی یا ترازویی که با حذف بدهی به تعادل رسیده، به عنوان نمادهای مفهومی آن شناخته میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل ابرای دین
ابراء دین یکی از مفاهیم کلیدی در حقوق مدنی و فقه اسلامی است که به معنای چشمپوشی داوطلبانه طلبکار از طلب خود میشد. از آنجا که این اقدام یک ایقاع محسوب میشود، تنها به اراده طلبکار بستگی دارد و پس از اجرا، بدهکار دیگر هیچ تکلیف قانونی یا شرعی برای پرداخت آن مال نخواهد داشت.
گاهی در جستجوهای اینترنتی یا حل جدول، این عبارت به صورت سرهم یا بدون همزه به شکل «ابرای دین» نوشته میشود که ناشی از رواننویسی املایی است. ریشه این واژه از برائت به معنی پاک کردن ذمه و دین به معنی بدهی شکل گرفته است.