یعنی چه
فعل مضارع اخباری (سوم شخص مفرد) از مصدر «نهادن» است که در زبان فارسی به معنای قرار دادن چیزی در یک جای مشخص، وضع کردن یک قانون یا قاعده، و مستقر کردن بهکار میرود. این واژه از کلمات کلاسیک و اصیل فارسی است و کاربرد ادبی و رسمی فراوانی دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «مینَهَد» (mi-nahad) با فتح حرف نون و هاء است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «میگذارد» یا «قرار میدهد»، واژه ۵ حرفی «می نهد» (بدون احتساب فاصله یا نیمفاصله) قرار میگیرد.
به انگلیسی
برای انتقال معنای این فعل در زبان انگلیسی، بسته به بافت متن از افعالی مانند to put یا to place استفاده میشود.
به عربی
معادل دقیق مضارع این واژه در زبان عربی فعل «یَضَعُ» از ریشه «وضع» به معنای گذاشتن و قرار دادن است.
به فارسی
واژههای هممعنی و برگردانهای روان فارسی آن شامل میگذارد، قرار میدهد، مستقر میکند و تعبیه میکند است. متضادهای آن نیز برمیدارد، میرباید و حذف میکند میباشند.
نماد چیست
به عنوان یک فعل، نماد تصویری خاصی در فرهنگ عامه ندارد؛ اما در ادبیات عرفانی و اشعار کهن فارسی (مانند اشعار حافظ و فردوسی) غالباً به عنوان نمادی از «تعیین سرنوشت»، «بنیان نهادن یک کار» یا «افکندن و تثبیت یک امر در جهان» به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل می نهد
واژه «مینهد» یک فعل مضارع اخباری اصیل در زبان فارسی است که از ریشه پارسی میانه (nihādan) و ریشه کهنتر ایرانی باستان (-ni-dā) به معنای پایین گذاشتن گرفته شده است. این فعل در طول تاریخ زبان فارسی اصالت خود را حفظ کرده و امروزه بیشتر در متون رسمی، ادبی و شعر به جای فعل رایجترِ «میگذارد» استفاده میشود.
از نظر ساختاری، این کلمه پنج حرف دارد و همخانوادههایی نظیر نهاد، پیشنهاد، نهاده و بنیان دارد. اگرچه خودِ این لفظ فارسی در متن قرآن وجود ندارد، اما مفهوم آن از طریق افعالی مانند «یَضَعُ» بارها در آیات الهی منعکس شده است که نشاندهنده تطابق معنایی عمیق آن با مفاهیم اصیل وضع و قرار دادن است.