یعنی چه
این اصطلاح یک واژه رسمی در لغتنامههای کهن نیست، بلکه یک اصطلاح گویشی و بومی (بهویژه در گویش کرمانی و مناطقی از استان فارس) است. واژه «شوم» در این ترکیب در واقع دگرگونشده و مخفف کلمه «شام» (به معنی شب و عصر) است؛ بنابراین «زرده شوم» به معنای زردی شامگاه یا همان تلالو زرد خورشید پیش از تاریکی کامل است و نباید با شوم به معنای نحس اشتباه شود.
تلفظ
این ترکیب در گویشهای محلی به صورت اضافه (زردهِ شوم) تلفظ میشود که در آن زرده به معنای رنگ زرد خورشید و شوم با تلفظ کشیده، شکل تغییریافته کلمه شام است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند غروب، ایوار و پسین به عنوان پاسخهای هممعنی شناخته میشوند. خود واژه زرده شوم دقیقاً دارای ۷ حرف است.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه همگی به زمان فرورفتن خورشید و کاهش نور روز اشاره دارند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای توصیف این زمان از روز از عباراتی که به نشستن آفتاب و تاریکی عصر اشاره دارند استفاده میشود.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات عامیانه، لحظه غروب یا همان زرده شوم نمادی از اتمام یک دوره، به پایان رسیدن روز، دلتنگی عاشقانه، پیری و آستانه ورود به تنهایی و تاریکی شب به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل زرده شوم
واژه «زرده شوم» برخلاف ظاهر آن که ممکن است ذهن را به سمت مفاهیمی مثل نحسی یا زرده تخممرغ ببرد، یک اصطلاح زیبای گویشی در مناطقی نظیر کرمان و فارس است. این عبارت کاملاً از ریشه زبان فارسی و واژگان پهلوی مشتق شده و از ترکیب دو جزء «زرده» (به نشانه تلالو زرد رنگ خورشید) و «شوم» (شکل دگرگون شده کلمه شام یا همان عصر و شب) پدید آمده است.
در اصل، مردم این مناطق با به کار بردن زرده شوم، به زیباترین شکل لحظه دقیق غروب آفتاب و تغییر رنگ آسمان به زردی، درست پیش از آغاز تاریکی مطلق شب را توصیف میکنند. از این رو، این ترکیب وجهه ادبی و استعاری قوی در فرهنگ بومی داشته و با مفاهیمی چون ایوار، پسین و غروب همپوشانی کامل دارد.