یعنی چه
دیولاخ در زبان فارسی به مکان و مسکن دیوان (دیوگاه) اشاره دارد. مجازاً این واژه برای توصیف بیابانهای مهیب، ویرانهها، و مناطق بسیار صعبالعبور و وحشتناکی به کار میرود که از تمدن و آبادی به دور هستند.
تلفظ
این واژه به صورت فتح اول، سکون دوم و ضم واو پیش از پسوند مکان تلفظ میشود: [dēv-lākh].
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه دقیقاً ۶ حرف دارد و معمولاً با راهنماهایی چون «جایگاه دیوان»، «بیابان هولناک» یا «چراگاه دور از آبادی» معرفی میشود.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم دیولاخ در انگلیسی، از عباراتی استفاده میشود که هم به بعد اهریمنی مکان و هم به برهوت و هولناک بودن آن اشاره دارند.
به ترکی
در زبان ترکی برای بیان این مفهوم از ترکیباتی استفاده میشود که به محل اقامت موجودات اهریمنی یا فضاهای وحشتآور اشاره دارد.
به فارسی
از برابرهای فارسی و واژگان مترادف آن میتوان به دیوگاه، بادیه، خرابههای دورافتاده، و زمینهای سخت و صعبالعبور اشاره کرد که بشر به آن دسترسی راحتی ندارد.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک فارسی، دیولاخ نمادی از جهان رنج، غربت، سختیهای مسیر و بیپناهی انسان است. نظامی گنجوی در اشعار خود از این واژه برای فضاسازی بادیههای مهیب و تنگنای دل استفاده کرده است.
جمعبندی و توضیح کامل دیولاخ
واژهٔ «دیولاخ» یک واژهٔ کهن، ادبی و اصیل فارسی است که از ترکیب «دیو» (موجود افسانهای و اهریمنی) و پسوند مکانساز «لاخ» (مانند سنگلاخ) تشکیل شده است. معنای اولیه آن جایگاه و مسکن دیوان است، اما در ادبیات متون کلاسیک به عنوان مجاز برای بیابانهای بسیار وحشتناک، برهوت، صعبالعبور و دور از آبادی به کار میرود.
این کلمه در فارسی امروز کاربرد روزمره و عامیانه ندارد و بیشتر در اشعار شاعران سبک عراقی و آذربایجانی مانند نظامی و خاقانی به چشم میخورد. دیولاخ بار معنایی منفی و تاریکی دارد که حس تنهایی مطلق، هراس و دوری از امنیت و تمدن را به مخاطب القا میکند.