یعنی چه
این واژه در لغتنامههای کهن عربی و فارسی به معنای سخت آزمند شدن مرد یا زن به آمیزش جنسی و برانگیختگی شدید شهوت است. در کاربرد زیستشناختی و سنتی، به حالت آمادگی فیزیولوژیک اندام جنسی جفتخواه در اثر اوجگیری میل جنسی نیز اشاره دارد.
تلفظ
این کلمه بر وزن مصدر «افتعال» تلفظ میشود؛ یعنی به صورت «اِنتِعاط» (با صدای ظاد که در فارسی مانند زاد تلفظ میگردد).
در جدول
در طراحهای جدول کلمات متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان گزینهای شش حرفی با تعریف برانگیختگی یا خواهش جنسی کاربرد دارد.
به انگلیسی
در متون علمی و تخصصی انگلیسی، بسته به سیاق متن از عبارات مربوط به انگیزش فیزیولوژیکی یا تورم اندامهای جنسی استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشهٔ اصیل عربی دارد و در زبان مبدأ نیز در همین دایرهٔ معنایی فیزیولوژیک و زناشویی به کار میرود.
به فارسی
در زبان فارسی، برای رساندن این مفهوم اصطلاحات روان و محترمانهای مانند برانگیختگی فیزیولوژیک، تمایل شدید زناشویی و خواهش نفسانی به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل انتعاظ
واژهٔ «انتعاظ» یک اصطلاح لغوی و زیستشناختی کهن بر وزن افتعال است که ریشه در زبان عربی (ن-ع-ظ) دارد. این کلمه به طور دقیق به معنای اوجگیری خواهش جنسی و برانگیختگی اندامهای تناسلی در زن، مرد یا جفتهای حیوانی در فصل جفتگیری اشاره دارد و جنبهای کاملاً دانشنامهای و اصطلاحی دارد.
باید توجه داشت که این واژه در زبان فارسی معیارِ امروز بسیار کمکاربرد است و نباید آن را با واژههای هموزن یا مشابهی چون «اتعاظ» (به معنی پند گرفتن و وعظپذیری) یا «انتعاش» (به معنی بهبود یافتن و رونق گرفتن حال و مال) اشتباه گرفت؛ چرا که از نظر ریشهشناختی و معنایی هیچ ارتباطی میان آنها وجود ندارد.
در فرهنگهای واژگان معتبر نظیر دهخدا و منتهیالارب، این کلمه ذیل ترکیبات مربوط به میل بافتی و غریزی ثبت شده و در طراحی جدولهای کلمات متقاطع سخت، معمولاً به عنوان یک کلیدواژهٔ شش حرفی مورد استفاده قرار میگیرد.