یعنی چه
واژه ششگوش یا ششگوشه در اصطلاح هندسی به معنای ششضلعی یا مسدس است که شش زاویه و شش ضلع دارد. این واژه کاملاً فارسی و ترکیبی است. در ادبیات مذهبی و عرفانی شیعه، این کلمه به طور خاص به ضریح مطهر حضرت امام حسین (ع) در کربلا اشاره دارد که به دلیل ساختار معماری ویژهاش، دارای شش گوشه است. همچنین در ادبیات کهن گاهی به کنایه برای شش جهت جغرافیایی یا کل جهان مادی استفاده شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «شکل دارای شش زاویه» یا «مسدس»، کلمه «شش گوش یا شش گوشه» با ۱۳ حرف به عنوان یک پاسخ دقیق و کامل شناخته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به شکل هندسی ششضلعی از واژه Hexagon و برای توصیف یک شیء به صورت ششگوش از صفت Hexagonal استفاده میشود.
به عربی
در هندسه قدیم و زبان عربی، به هر چیز ششگوش «مُسَدَّس» میگویند و در اصطلاح مدرنتر عبارت «سداسي الأضلاع» کاربرد دارد.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی، برای نامگذاری اشکال هندسی از پسوند gen استفاده میشود و به ششضلعی یا ششگوش، Altıgen میگویند.
در قرآن
خود واژه «ششگوشه» یا معادل مستقیم عربی آن یعنی «مسدس» در متن قرآن کریم به کار نرفته است. با این حال، ریشه عدد شش یعنی واژه «سِتّه» در آیات متعددی از جمله آیه ۵۴ سوره اعراف (خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ) به معنای آفرینش آسمانها و زمین در شش روز یا شش دوره، آمده است.
نماد چیست
در فرهنگ شیعی، ششگوشه نماد بارز ارادت به امام حسین (ع) است که دو گوشه اضافی آن به مزار حضرت علیاکبر (ع) در پایین پای امام تعلق دارد. در دنیای علم و طبیعت، ساختار ششگوشه (مانند کندوی زنبور عسل یا بلورهای برف) نماد تعادل، استحکام، بهینهترین حالت تقسیم فضا و آفرینش هوشمندانه به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل شش گوش یا شش گوشه
واژه ششگوش یا ششگوشه از ترکیب دو جزء اصیل فارسی «شش» و «گوشه» ساخته شده است. این اصطلاح در وهله اول کاربردی کاملاً هندسی دارد و معادل ششضلعی یا مسدس است که در طبیعت به زیباترین شکل در ساختار لانه زنبور عسل و بلورهای برف دیده میشود و مظهر استحکام و استفاده بهینه از فضا در معماری است.
از سوی دیگر، این واژه بار معنایی عمیق مذهبی و عاطفی در فرهنگ ایران و تشیع دارد. ششگوشه در ادبیات آیینی، مستقیماً یادآور ضریح مطهر و خاص امام حسین (ع) در کربلا است؛ سازهای باشکوه که به دلیل دربرگرفتن مزار حضرت علیاکبر (ع) در پایین پای پدر، دو گوشه بیشتر از ضریحهای معمول دارد و همین ویژگی معماری، آن را به نمادی ماندگار در شعر و دلنوشتههای مذهبی تبدیل کرده است.