یعنی چه
واژه «ذوالقوه» یک ترکیب وصفی عربی است که وارد زبان فارسی شده و به معنای صاحب قدرت، نیرومند و توانمند است. این کلمه از دو بخش «ذو» (صاحب/دارنده) و «القوه» (نیرو/توان) تشکیل شده و معمولاً برای اشاره به قدرت مطلق و استوار، به ویژه به عنوان یکی از اوصاف پروردگار، به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «ذُو الْقُوَّه» (با ضمه ذال، سکون واو، سکون لام، ضمه قاف، تشدید و فتحه واو) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «صاحب قدرت»، «نیرومند» یا «از صفات خدا در قرآن»، کلمه ۷ حرفی «ذوالقوه» مد نظر قرار میگیرد.
به عربی
این کلمه ریشه اصیل عربی دارد و در زبان مبدأ نیز به همین صورت یا به شکل «ذو القوة» برای بیان نهایت اقتدار و توانمندی استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای دقیق فارسی این واژه شامل کلماتی چون نیرومند، توانا، قدرتمند، مقتدر، پرزور و خداینیرو است که مفاهیم متضاد آن نیز ضعیف، ناتوان و عاجز هستند.
در قرآن
این ترکیب به صورت «ذُو الْقُوَّةِ» یک بار در قرآن کریم در آیه ۵۸ سوره مبارکه ذاریات به عنوان صفت خداوند ذکر شده است: «إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ» (همانا خداوند خود روزیبخشِ نیرومندِ استوار است).
نماد چیست
در متون دینی و فرهنگ اسلامی، این واژه نماد قدرت بیانتها، استقامت، اقتدار الهی و بینیازی مطلق پروردگار در آفرینش و روزیرسانی به تمام مخلوقات است.
جمعبندی و توضیح کامل ذوالقوه
واژه «ذوالقوه» ترکیبی فصیح و عربی از «ذو» و «القوه» است که به طور مستقیم به معنای دارنده نیرو، مقتدر و توانمند وارد ادبیات فارسی و علوم قرآنی شده است. این اصطلاح به دلیل ساختار گرامری خود، بر مالیکت و ثبات یک ویژگی (در اینجا قدرت) دلالت دارد.
در فرهنگ اسلامی و تفسیر آیات قرآنی، این کلمه جایگاه ویژهای دارد؛ چرا که به عنوان یکی از اوصاف بارز پروردگار در سوره ذاریات تجلی یافته و بر قدرت مطلق، استواری خدشهناپذیر و توانایی بیحدومرز خداوند در تکوین جهان و روزیرسانی به بندگان دلالت میکند.
از نظر کاربرد در زبان فارسی و حل جدول، ذوالقوه یک کلمه ۷ حرفی قلمداد میشود که مترادفهای ریشهداری همچون نیرومند و مقتدر دارد و همخانوادههایی نظیر قوا، تقویت و اقتدار آن را در ساختار زبانی پشتیبانی میکنند.