یعنی چه
این عبارت یک اصطلاح عامیانه و کنایی در زبان فارسی است و به کسی اشاره دارد که بیش از حد به خود میبالد، خودش را از دیگران برتر میبیند و به نوعی دچار خودشیفتگی و رضایت افراطی از خویش است. از نظر ساختار لغوی، این ترکیب حالتی طنزآمیز دارد و به جای معنای تحتاللفظی «سپاسگزار از خود»، مفهوم غرور منفی را منتقل میکند.
تلفظ
تلفظ دقیق این عبارت به صورت «اَز خُود مُتَشَکِّر» (az xod motešakker) است که واژه اول ضمیر فارسی و واژه دوم اسم فاعل از واژه عربی تشکر است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، این عبارت معمولاً به عنوان راهنمایی برای کلماتی مانند خودپسند، مغرور یا متکبر میآید. خود عبارت «از خود متشکر» با احتساب فواصل به عنوان یک مدخل مستقل، ۱۰ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژههای متعددی برای رساندن این مفهوم وجود دارد که بارزترین آنها Conceited و Self-satisfied هستند.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج این عبارت در زبان فارسی شامل واژههایی چون خودپسند، پرافاده، خودخواه، متکبر، مغرور و معجب (خودبین) است که همگی بر خصلت اخلاقی ناپسندِ خودبزرگبینی دلالت دارند.
نماد چیست
این عبارت در روانشناسی و ادبیات سلوکی، نماد عُجب، باد به غبغب انداختن و نگرشِ از بالا به پایین به دیگران است. در مفاهیم مدرن میتوان آن را نمادی از نارسیسیسم یا همان خودشیفتگی مفرط دانست که شخص را از دیدن واقعیتِ خود و دیگران محروم میکند.
جمعبندی و توضیح کامل از خود متشکر
عبارت «از خود متشکر» یکی از اصطلاحات کنایی و طنزآمیز در زبان عامیانه و محاورهای فارسی است. اگرچه اجزای سازنده آن شامل ضمیر فارسی «خود» و واژه عربی «متشکر» (از ریشه ش-ک-ر به معنی سپاسگزار) است، اما در ترکیب با یکدیگر معنای کاملاً متفاوتی یافتهاند. این عبارت به جای دلالت بر قدردانی شخص از خودش، به عنوان صفتی برای توصیف افراد مغرور، پرافاده و کسانی که دچار رضایت افراطی و بیجا از خویشتن هستند به کار میرود.
در فرهنگ لغات رسمی و کهن، این ترکیب به عنوان یک مدخل مستقل ثبت نشده است، چرا که زاییده زبان زنده و گفتاری معاصر است. با این حال، در ادبیات اخلاقی و عرفانی همواره مفاهیم مترادف آن مانند «عُجب» و «تکبر» مورد نکوهش قرار گرفتهاند. این کلمه در جدول کلمات متقاطع و گفتگوهای روزمره کاربرد زیادی دارد و دقیقاً معادل کنایههایی همچون «از خود راضی» یا «افادهای» عمل میکند.