یعنی چه
در اصطلاح قرآنی و تفسیری، این عبارت اشاره به روزگار کهنِ ناآگاهی، بتپرستی و رفتارهای خودسرانه دارد. این واژه وضعیتی فرهنگی و اخلاقی را توصیف میکند که در آن جامعه بدون هدایت وحی و بر اساس تعصبات قبیلهای و سرکشی (در برابر عقل و حلم) اداره میشد. مفسران آن را دوران پیش از بعثت پیامبر اسلام یا فواصل زمانی میان پیامبران گذشته میدانند.
تلفظ
این ترکیب عربی به صورت [جَ / هِـ / لِی / یَ / تُل / اُو / لا] خوانده میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول دربارهٔ عصر نخست ناآگاهی پیش از اسلام یا مفهوم آیه ۳۳ سوره احزاب، عبارت دوازده حرفی «جاهلیه الاولی» یا ده حرفی «عصر جاهلیت» به کار میرود.
به عربی
این عبارت ترکیبی از دو واژهٔ «الجاهلیّة» (مصدر جعلی از ریشه جهـل) و «الأولى» (مؤنث الأوّل از ریشه أول) است.
به فارسی
برگردان دقیق این واژه به فارسی «جاهلیت نخستین» یا «دوران کهن ناآگاهی» است که نمایانگر زیستِ اجتماعیِ دور از اخلاق الهی است.
نماد چیست
این اصطلاح در فرهنگ اسلامی و ادبیات دینی، نمادِ بارز خودنمایی و رفتارهای تبرجگونه، تعصبات جاهلانه و زیستن در فضای تاریکِ پیش از طلوع هدایت و شریعت است.
جمعبندی و توضیح کامل جاهلیه الاولی
عبارت قرآنی «جاهلیه الاولی» که تنها یکبار در آیه ۳۳ سوره احزاب (...وَلَا تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجَاهِلِيَّةِ الْأُولَىٰ...) آمده، اصطلاحی است که به دوران نخستینِ نادانی و رفتارهای سنتی و قبیلهای پیش از اسلام اشاره دارد. در دیدگاه لغوی و تفسیری، «جهل» در این بافت بیشتر به معنای سرکشی، خشونت و رفتار خلافِ عقل و حلم است تا صرفاً بیسوادی و نبود علم.
این مفهوم فراتر از یک برههٔ تاریخیِ صرف، به عنوان یک الگو و شاخص فرهنگی برای نقد رفتارهای غیرالهی، خرافهپرستی، بتپرستی و خودنماییهای اجتماعی به کار میرود. در ادبیات اسلامی، تضاد این مفهوم با مفاهیمی چون هدایت، علم و اسلام، راهنمایی برای بازشناسی معیارهای جامعهٔ توحیدی است.